Connect with us

BASKET LEAGUE

Βασίλης Σπανούλης: «Αυτοί με εμπιστεύτηκαν και με πίστεψαν»

Σε μια συνέντευξη εφ’όλης της ύλης ο Βασίλης Σπανούλης, απάντα στις ερωτήσεις των Σπύρο Καβαλιεράτο και Αλέξανδρο Τρίγκα για λογαριασμό του Sport 24.gr. Με έναυσμα την λήξη του 2019, αποτιμά 10 χρόνια καριέρας στον Ολυμπιακό, μιλά για το παρελθόν, το μέλλον και τα απωθημένα.

Δημοσιεύτηκε

Σε μια συνέντευξη εφ’όλης της ύλης ο Βασίλης Σπανούλης, απάντα στις ερωτήσεις των Σπύρο Καβαλιεράτο και Αλέξανδρο Τρίγκα για λογαριασμό του Sport 24.gr. Με έναυσμα την λήξη του 2019, αποτιμά 10 χρόνια καριέρας στον Ολυμπιακό, μιλά για το παρελθόν, το μέλλον και τα απωθημένα.

– Το βράδυ της 11ης Ιουλίου 2010 ανακοινώθηκε η απόκτησή σου από τον Ολυμπιακό. Στο μυαλό πολλών αυτή είναι η μεγαλύτερη αθλητική απόφαση της ζωής σου. Εσύ το βλέπεις ως τέτοια;

“Σίγουρα ήταν μια πολύ μεγάλη απόφαση, απόλυτα συνειδητή. Για πολλούς δύσκολη, όπως και για μένα. Ήξερα όμως τι έκανα”.

– Λες ότι ήξερες τι έκανες τότε, υπολόγιζες όμως τι θα ακολουθήσει; Είχες στο μυαλό σου μία τέτοια συνέχεια και συνέπεια;

“Όχι, δεν θα σου πω ψέματα. Μην λέμε ψέματα. Πήρα αυτή την απόφαση, στόχος μου ήταν να πάρουμε ένα πρωτάθλημα στην τριετία, για την οποία είχα υπογράψει τότε. Αυτό ήθελα: ένα πρωτάθλημα. Όπως ξέρουμε, τότε ο Ολυμπιακός είχε πολλά χρόνια να κατακτήσει κάτι, αντικειμενικά ο πιο ρεαλιστικός στόχος ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος, όχι η EuroLeague. Αυτό ήταν ένα κίνητρο για μένα, να χτίσουμε μια καλή ομάδα για να πάρουμε τον τίτλο στην Ελλάδα. Δεν φανταζόμουν ότι θα παίζουμε σε τελικούς της EuroLeague και θα είμαστε σε θέση να τους διεκδικούμε. Δεν είχα τότε στο μυαλό μου τίποτα απ’ όσα προέκυψαν: ότι θα γίνουμε μια από τις καλύτερες ομάδες στην Ευρώπη, ότι θα φτάσουμε στο σημείο να παίζουμε σε Διηπειρωτικό. Με ρόστερ που δεν πλησιάζουν καν τις μεγάλες ομάδες της EuroLeague”.

– Να τα πάρουμε από την αρχή: Η πρώτη σεζόν στον Ολυμπιακό δεν σε δικαιώνει απόλυτα, ο Παναθηναϊκός κατακτά την EuroLeague και το Πρωτάθλημα. Κλονίστηκες;

“Όταν κάτι δεν πάει καλά, η φιλοσοφία μου είναι να προσπαθήσω να κάνω τα πράγματα να πάνε καλά. Οπότε πάνω σε αυτό θα σου πω πολύ απλά ότι δεν κλονίστηκα. Δεν είμαι της λογικής να τα παρατήσω ή να αφήσω κάτι στη μοίρα του. Δεν θα πω ότι απέτυχα. Θα δουλέψω. Είχα τριετές συμβόλαιο, όχι μονοετές. Οπότε στόχος ήταν σε αυτά τα τρία χρόνια να κάνω την ευχή και τον στόχο μου πραγματικότητα και να κατακτήσω ένα πρωτάθλημα με τον Ολυμπιακό”.

– Την ίδια στιγμή που ο Παναθηναϊκός κατακτά δύο τίτλους, ο Ολυμπιακός μειώνει δραματικά το μπάτζετ. Αποφασίστηκε να ξεκινήσει επί της ουσίας από το μηδέν. Πέρασε καθόλου από το μυαλό σου ότι για άλλα πράγματα ήρθες, κι άλλα προέκυψαν στην πορεία;

“Από το μυαλό μου πέρασαν διάφορα πράγματα, αλλά σε καμία περίπτωση δεν φοβήθηκα. Απλώς, προσπάθησα να μην σκέφτομαι τίποτα, παρά μόνο να δουλεύω σκληρά και να αφήσω τα πράγματα να έρθουν μόνα τους. Δεν έκανα ούτε μεγάλα όνειρα, ούτε μεγάλες σκέψεις. Σου είπα, αυτό που ήθελα ήταν μέσα σε αυτή την -πρώτη- τριετία, να κατακτήσω ένα πρωτάθλημα. Δεν σκεφτόμουν κάτι άλλο. Όταν άλλαξε η ομάδα, προσπάθησα κάθε φορά να δουλεύω όλο και περισσότερο και να βελτιωθούμε όλοι μαζί, ως σύνολο. Δεν υπήρχε άλλη επιλογή, παρά μόνο η σκληρή δουλειά. Σκοπός πάντα είναι να δημιουργήσεις κάτι, με τα πράγματα που έχεις, όχι με αυτά που δεν έχεις. Ήταν κάτι πολύ πιο δύσκολο από αυτό που περίμενα, αλλά εγώ έπρεπε να το κάνω”.

– Πάμε μετά στη δεύτερη σεζόν στον Ολυμπιακό, όπου παιζόταν την τελευταία αγωνιστική της regular season η πρόκριση στην επόμενη φάση. Εκεί, πώς το αντιμετώπισες; Ήταν μια ομολογουμένως περίεργη κατάσταση αυτή.

“Δεν είπα κάτι. Δεν μου αρέσει να μιλάω ή να λέω πολλά, θέλω να είμαι στο γήπεδο και να παίζω μπάσκετ. Να δείχνω μέσα στο γήπεδο, όσα θέλω. Απλά ήθελα να κάνω όσα περνούσαν από το χέρι μου, για να είναι πετυχημένη η ομάδα. Δεν σκεφτόμουν διάφορα πράγματα. Δεν με πήρε ποτέ από κάτω. Απλά είχα στο μυαλό μου ότι από την στιγμή που η ομάδα ήταν έτσι, θα έπρεπε να κάνω περισσότερα για να είμαστε επιτυχημένοι”.

– Κι η σεζόν καταλήγει όπως θυμούνται όλοι στην Κωνσταντινούπολη. Έχεις μιλήσει εκατοντάδες φορές για την τελευταία φάση του τελικού με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας. Αλήθεια, πόσες φορές την έχεις δει εσύ;

“Τα παιδιά μου τις βλέπουν τέτοιες φάσεις. Εγώ δεν τα βλέπω αυτά…”.

– Σε έχουν ρωτήσει ποτέ κάτι για αυτό;

“Όχι, δεν με έχουν ρωτήσει κάτι πάνω στο παιχνίδι με βάση αυτό που βλέπουν. Απλά τα έχω πετύχει να παρακολουθούν στο Youtube τις φάσεις μου ή κάποια άλλα πράγματα, στιγμές από το Final Four. Μόνο τότε κάθομαι κι εγώ να δω”.

– Υπάρχει κάποια φάση που έχουν δει περισσότερο;

“Δεν υπάρχει κάτι συγκεκριμένο, δεν είναι μία φάση ή ένα παιχνίδι. Βλέπουν διάφορα στιγμιότυπά μου. Τους αρέσει το άθλημα, παίζουν κιόλας. Από μόνα τους το κάνουν. Όχι μόνο εμένα, τους αρέσει πολύ για παράδειγμα το ΝΒΑ. Βλέπουν στιγμιότυπα”.

– Έχει τύχει ποτέ να σε πιάσουν μετά στο σπίτι και να σου σχολιάσουν μια φάση ή την απόδοσή σου;

“Συμβαίνει να με βλέπουν στο σπίτι μετά τους αγώνες και να μου λένε “μπαμπά σήμερα δεν έπαιξες καλά” ή “μπαμπά σήμερα ήσουν πολύ καλός”. Όχι να μου πουν γιατί έκανα ή δεν έκανα κάτι στο παιχνίδι”.

– Είχες πει μια ατάκα στα αποδυτήρια στους συμπαίκτες σου: “Ζήστε το αυτό, μπορεί να μην έχουμε άλλη ευκαιρία”. Όταν εν τέλει τα καταφέρατε, ήταν κάτι παραπάνω από αυτό που είχες αρχικά ονειρευτεί να πετύχεις με τον Ολυμπιακό;

“Αυτό το είπα πριν από τον τελικό με την ΤΣΣΚΑ Μόσχας στην Κωνσταντινούπολη. Πραγματικά ήταν μια τεράστια ευκαιρία. Έτσι το έβλεπα, γιατί έτσι ήταν. Ποτέ δεν ξέρεις γενικά αν και πότε θα έχεις άλλη ευκαιρία ή δυνατότητα να διεκδικήσεις ένα τόσο μεγάλο τρόπαιο. Όπως σου ανέφερα νωρίτερα όμως, στόχος μου ήταν ένα πρωτάθλημα. Ξαφνικά όμως βρεθήκαμε σε σημείο να διεκδικούμε τον τίτλο της EuroLeague. Κανένας δεν το περίμενε αυτό, ούτε εγώ ο ίδιος. Δεν θα σου πω ψέματα για αυτό. Ήρθαν όμως έτσι τα πράγματα, που είχαμε έναν αγώνα μπροστά μας για να γίνουμε οι Πρωταθλητές Ευρώπης. Έπρεπε να αρπάξουμε αυτή την ευκαιρία. Είχα λίγη παραπάνω εμπειρία από τα άλλα παιδιά, κι έτσι ήθελα να τους δώσω να καταλάβουν πόσο σημαντικές ήταν εκείνες οι στιγμές”.

– Μετά την Κωνσταντινούπολη έρχεται ο τίτλος του πρωταθλητή στην Ελλάδα, κι ένα χρόνο αργότερα η δεύτερη σερί κατάκτηση της EuroLeague. Στο Λονδίνο σκέφτηκες καθόλου ότι “πέτυχα ό,τι ήθελα και παραπάνω”; Ήταν ενός είδους δικαίωση όλο αυτό για σένα;

Όταν πήραμε την EuroLeague στην Κωνσταντινούπολη, ήταν κάτι το παραμυθένιο. Στα δικά μου μάτια, η δικαίωση ήρθε με το πρωτάθλημα. Τα υπόλοιπα ήταν απλά παραμυθένια. Δεν τα είχα στο μυαλό μου, ούτε υπολόγιζα ότι θα τα καταφέρουμε με μία τόσο καινούργια ομάδα, με νεαρούς παίκτες. Ας μην γελιόμαστε, ήταν κάτι που ουδείς περίμενε. Ούτε καν, ίσως, να φτάσουμε μέχρι τα playoffs. Παλεύαμε για να περάσουμε από τη μία φάση στην επόμενη. Μετά το πρωτάθλημα του 2012 ένιωσα το συναίσθημα της επιτυχίας. Όταν πήραμε την EuroLeague στο Λονδίνο, ζούσα την στιγμή και απολάμβανα ό,τι γινόταν. Το διασκεδάζαμε όλοι, είχαμε σπουδαία ομάδα”.

– Είπες τη λέξη “παραμυθένιο”. Αυτό που έχεις ζήσει από την πρώτη μέρα που πάτησες το πόδι σου στο γήπεδο τι είναι; Παραμύθι; Μύθος; Πώς θα το χαρακτήριζες, γιατί δεδομένα αυτό που θα αφήσεις πίσω σου είναι κάτι μυθικό.

“Ειλικρινά δεν μπορώ να το δω έτσι γιατί είμαι ακόμη στο γήπεδο και παίζω. Απολαμβάνω την στιγμή, διασκεδάζω με αυτό που κάνω. Νιώθω ευλογημένος που μπορώ να κάνω αυτό το πράγμα. Δεν περίμενα ποτέ να φτάσω σε αυτό το σημείο όταν ξεκινούσα. Το μόνο που σκεφτόμουν είναι να παίζω και να κάνω αυτό που αγαπάω τόσο. Η αγάπη μου για το μπάσκετ ξεπερνάει τα πάντα. Ίσως είναι λίγο κοινότοπο αυτό που θα πω, αλλά κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πόσο μου αρέσει και πόσο αγαπάω αυτό που κάνω. Όπως επίσης πόσες ώρες, πόσες μέρες, πόσα χρόνια έχω σπαταλήσει. Αυτό έχει να κάνει τόσο με το πνευματικό, όσο και με το σωματικό. Σκέφτομαι όλη την ώρα πώς μπορώ να γίνω καλύτερος και να βοηθήσω την ομάδα, πώς μπορούμε όλοι μαζί να γίνουμε καλύτεροι ως σύνολο. Η μεγαλύτερη ευλογία για μένα είναι να μου λένε ότι έχω εμπνεύσει κάποιους να ασχοληθούν με το άθλημα. Δεν υπάρχει πιο ωραίο πράγμα από το να βλέπεις μικρά παιδιά να παίζουν μπάσκετ και να σου λένε ότι εσύ είσαι η αφορμή για αυτό. Δεν συγκρίνεται με τίποτα, ούτε με τίτλους, ούτε με κάτι άλλο. Τότε καταλαβαίνω ότι, όπως λέω και στη γυναίκα μου, ότι κάτι έχω πετύχει. Τότε αισθάνομαι αυτή την εσωτερική ευφορία, να αντιληφθώ πόσα έχω πετύχει. Μου αρέσει τόσο πολύ το μπάσκετ, ζω τόσο έντονα κάθε στιγμή, που δεν μπορώ να το συνειδητοποιήσω γιατί είμαι ακόμη ενεργός. Είναι ακόμη κομμάτι της καθημερινότητάς μου”.

 Πέρα από τις μεγάλες επιτυχίες, υπάρχουν κι οι στιγμές που τελειώνουν με άσχημο τρόπο. Όπως για παράδειγμα οι δύο τελικοί το 2015 και το 2017.

(μας διακόπτει) “Ξέρεις κάτι; Είναι τεράστιο όλο αυτό που έχουμε πετύχει. Όλοι μιλάνε μόνο για την Κωνσταντινούπολη και το Λονδίνο, αλλά αυτό που καταφέραμε επίσης σε Μαδρίτη και Κωνσταντινούπολη είναι πολύ μεγάλο. Σκέψου το λίγο: παίξαμε δύο τελικούς στην έδρα του αντιπάλου. Δεν ήταν ουδέτερο γήπεδο”.

– Τόσο το 2015 όσο και το 2017, ο Ολυμπιακός έχασε στον τελικό κι ο κόσμος έψαχνε τι έφταιγε και δεν ήρθαν οι τίτλοι. Καλομάθατε τους πάντες. Είναι κι αυτό μια “κατάκτηση”, ομολογουμένως.

“Βέβαια, έτσι είναι. Όταν παίρνεις την EuroLeague δύο φορές, πόσω μάλλον σε διαδοχικές σεζόν, ο κόσμος σκέφτεται την τρίτη και την τέταρτη. Κι εμείς αυτό θέλαμε, αλλά παίζει κι ο άλλος. Υπάρχουν οι καλές κι οι κακές στιγμές, πρέπει να το σκεφτόμαστε όλοι αυτό. Μπορεί ο αντίπαλος να βάλει ένα μεγάλο καλάθι, κι εσύ όχι. Μπορεί αυτό το σουτ που ένα χρόνο πριν έβαλες εσύ, τώρα να στο βάλει ο αντίπαλος. Το να έχει μια ομάδα τέτοια διάρκεια είναι κάτι σπουδαίο. Σκέψου ότι είχαμε τρεις διαφορετικούς προπονητές (Ντούσαν Ίβκοβιτς, Γιώργος Μπαρτζώκας, Γιάννης Σφαιρόπουλος), πολλές αλλαγές παικτών. Η ομάδα ποτέ δεν ήταν ίδια, αν εξαιρέσεις τρία ή τέσσερα παιδιά. Πάρε για παράδειγμα τη Ρεάλ Μαδρίτης, δες πόσα χρόνια παίζουν όλοι αυτοί μαζί. Αυτό που κάναμε εμείς, ήταν ακόμη πιο δύσκολο. Ανά δύο χρόνια έπρεπε να βάλουμε άλλους στην εξίσωση. Έφευγε ένα σημαντικό κομμάτι κι ερχόταν ένα άλλο, το οποίο αφορούσε σε παίκτη που δεν ήταν έτοιμος και “ψημένος” από αυτό το επίπεδο. Οπότε ξεκινούσαμε πάλι από την αρχή. Ήταν παίκτες που έρχονταν από πιο μικρές ομάδες κι εμείς προσπαθούσαμε να τους βοηθήσουμε να εξελιχθούν. Μιλάμε για κάτι τρομερά δύσκολο. Ο κόσμος δεν το σκέφτεται αυτό όταν βλέπει έναν αγώνα. Είναι κάτι πολύ δύσκολο. Δεν το λέω αυτό για να ευλογήσω τα γένια της ομάδας, αλλά γιατί έτσι είναι το πράγμα. Είναι διαφορετικό να έχεις έναν προπονητή για πολλά χρόνια και απλά να κάνεις προσθαφαιρέσεις, κι άλλο να έχεις ένα σταθερό πρόγραμμα και απλά να εντάξεις παίκτες σε αυτό. Η ομάδα έδειξε τρομερή διάρκεια, με συνεχόμενους τίτλους και τελικούς”.

– Μήπως μετά το “Γκαλόσημο” πρέπει να αρχίσει η κουβέντα για το “Σπανουλόσημο”;

(γελάει) “Είναι μεγάλη κουβέντα αυτή. Όποιος έφυγε από τον Ολυμπιακό αυτή την επταετία, από το 2011 έως το 2018, έφυγε με πολύ μεγάλο συμβόλαιο, με τίτλους, με σπουδαίες εμπειρίες. Βλέπεις ότι πλέον αυτοί οι παίκτες βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της EuroLeague και βοηθούν άλλες ομάδες να φτάσουν ψηλά. Πραγματικά, ήταν μια επταετία μαγική”.

– Δύο φορές το τρόπαιο της EuroLeague από τη μία, δύο μεγάλα σουτ στο ΟΑΚΑ (στους τελικούς του 2016) από την άλλη. Ουσιαστικά απέναντι στον Παναθηναϊκό έκανες αυτό που όλα τα παιδιά ονειρεύονται: να κρίνουν έναν τίτλο με δικό τους σουτ στο φινάλε. Μπορείς να βάλεις στη ζυγαριά αυτά τα δύο;

“Ήταν δύο φοβερές στιγμές. Η κάθε στιγμή έχει τη δική της αίγλη. Το να πάρει πρωτάθλημα ο Ολυμπιακός μέσα στο ΟΑΚΑ, σε ένα γήπεδο που πάντα ήταν πολύ δύσκολο και είχε χρόνια για να κερδίσει, ήταν κάτι μαγικό. Πάντα θα το θυμόμαστε”.

– Μίλησες για “κάτι μαγικό”, για “παραμύθι”. Σε βλέπουμε πιο συναισθηματικό απ’ ό,τι συνήθως…

“Ξέρεις γιατί είμαι πιο συναισθηματικός; Όταν γυρίζεις τον χρόνο πίσω και βλέπεις τι έχεις κάνει και κάτω από ποιες συνθήκες, αντιλαμβάνεσαι τι έχει συμβεί. Όταν τρέχει η σεζόν, δεν το καταλαβαίνεις αυτό. Αν καθίσεις να σκεφτείς τι έχει συμβεί, κατανοείς κάποια πράγματα που είναι πολύ σημαντικά κι έχουν στιγματίσει τόσο εμάς τους ίδιους όσο και τον κόσμο. Δεν είναι μόνο όμορφες στιγμές όμως, δεν έχει μόνο χαρά όλο αυτό. Έχουμε χάσει τελικούς, έχουμε χάσει τίτλους. Είναι στιγμές που σε οδηγούν στην επόμενη”.

– Η συνέχεια παραμένει σπουδαία, παρά το γεγονός ότι ο Ολυμπιακός σταματάει να κατακτά τίτλους τα τελευταία χρόνια. Έχεις δημιουργήσει μαζί με την ομάδα μια κληρονομιά, το legacy που λένε. Μπήκαν λάβαρα στο ΣΕΦ, που δεν υπήρχαν. Πιστεύεις ότι θα μπορούσαν να είναι κρεμασμένα κι άλλα λάβαρα;

(σηκώνει το βλέμμα του, κοντοστέκεται για λίγο) “Σίγουρα θα μπορούσε, αλλά με το ίδιο σκεπτικό θα μπορούσε να μην έχει τίποτα. Όταν το πάμε έτσι, πρέπει να σκεφτόμαστε τι θα γινόταν αν δεν είχαμε κατακτήσει την EuroLeague σε Κωνσταντινούπολη και Λονδίνο, για παράδειγμα, ή τα πρωταθλήματα. Αυτό που πετύχαμε ήταν κάτι πάρα πολύ δύσκολο. Ο Παναθηναϊκός της προηγούμενης δεκαετίας ήταν μια ομάδα με τεράστιο προϋπολογισμό, έπαιρνε ό,τι καλύτερο κυκλοφορούσε στην Ευρώπη. Σε αυτή τη δεκαετία βλέπουμε τη Ρεάλ Μαδρίτης να έχει αντίστοιχο προϋπολογισμό, εξαιρετικούς παίκτες και τον ίδιο προπονητή, κι έχει πάρει δύο τίτλους. Η ΤΣΣΚΑ Μόσχας έχει πάρει επίσης δύο φορές την EuroLeague”.

– Επειδή έχεις μεγαλουργήσει τόσο σε αυτή όσο και στην προηγούμενη δεκαετία, αυτή που τελειώνει σε μερικές ημέρες, θεωρείς ότι ήταν πιο δύσκολη;

“Κάθε δεκαετία έχει τον δικό της βαθμό δυσκολίας. Μπορεί να έχει πέσει κάπως η ποιότητα, αλλά έχει ανέβει ο ανταγωνισμός. Είναι πολλές οι καλές ομάδες, αλλά δεν βγαίνουν οι παίκτες που υπήρχαν τα πιο παλιά χρόνια. Για μένα, όπως έχω ξαναπεί, έχει σημασία με ποιον και υπό ποιες συνθήκες κατακτάς έναν τίτλο. Δηλαδή, μπορεί να πάρεις πέντε πρωταθλήματα με μια ομάδα που έχει συνηθίσει να τα παίρνει, να πάρεις ένα πρωτάθλημα με μια ομάδα που δεν το έχει συνηθίσει και να είναι μεγαλύτερο πράγμα. Το ίδιο ισχύει με την EuroLeague. Έχει σημασία όλο αυτό. Όταν πάρεις τίτλο και ξαναπάς σε τελικό την επόμενη χρονιά, αυτόματα αυτό αποκτά μεγαλύτερη σημασία και αξία. Όταν παίζεις τελικούς είναι δεδομένα κάτι μεγάλο, αλλά πρέπει να κατακτήσεις το τρόπαιο για να νιώσεις όλη τη χαρά και να περάσει αυτό στον σύλλογο”.

– Κι έχεις φτάσει στο σημείο να γράφεις ιστορία: Σύντομα θα είσαι πρώτος σε πόντους, ενώ είσαι ήδη πρώτος σε αξιολόγηση και σε ασίστ. Κι έχεις φάει το ξύλο της αρκούδας για να το πετύχεις, βάσει του τρόπου με τον οποίο παίζεις.

“Ακόμη και με τον Ερυθρό Αστέρα, πριν μερικές ημέρες έφαγα πολύ ξύλο. (γελάει) Λένε πολλοί ότι έχω εκτελέσει πολλές βολές στην καριέρα μου, αλλά μπορούσα πραγματικά να έχω εκτελέσει ακόμη περισσότερες βάσει του πώς παίζω και τι ξύλο έχω φάει. Πιστεύω ότι όλα έγιναν, κάνοντας αυτό που αγαπάω με τη λογική ότι θέλω να νικήσω σε κάθε παιχνίδι. Ποτέ δεν κοίταξα τα νούμερά μου, με τη λογική του πόσα σουτ κάνω, πόσα βάζω, πόσες ασίστ έχω, πόσα λάθη έχω κάνει. Δεν με νοιάζουν αυτά. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να κερδίσω. Για να το κάνεις αυτό, επειδή το μπάσκετ είναι ομαδικό άθλημα, πρέπει να βάλεις και τους άλλους στο παιχνίδι. Ειλικρινά, θα μπορούσα να έχω πολλούς περισσότερους πόντους, αν δεν σκεφτόμουν να βάλω τους συμπαίκτες μου στο παιχνίδι. Κι αντίστοιχα, πολύ λιγότερα λάθη, αν δεν σκεφτόμουν να τους βάλω στο παιχνίδι. Πολλές φορές έχω στο μυαλό μου να πάρω μια προσπάθεια, αλλά πάντα υπολογίζω ότι κάποιος μπορεί να μην έχει σουτάρει. Όλα τα κάνω με πρόθεση να μπουν όλοι στο παιχνίδι”

– Τι τίτλο θα έβαζες σε αυτό το τεράστιο επίτευγμα;

“Είναι κάτι σημαντικό γιατί όλοι αυτοί οι πόντοι που έχω βάλει έχουν οδηγήσει σε τίτλους, κι αυτό είναι το πιο σπουδαίο. Πάντα είχα την εμπιστοσύνη των προέδρων, των προπονητών και των συμπαικτών μου, κάτι που είναι πολύ σημαντικό για μένα. Φέτος, θα προτιμούσα να περάσουμε στα playoffs, από το να σπάσω αυτό το ρεκόρ”.

– Η ταυτότητα λέει ότι γεννήθηκες στις 7 Αυγούστου 1982. Δηλαδή 37 και κάτι… ψιλά. Εσύ πόσο νιώθεις;

“Είναι όλη αυτή η δουλειά που έχω κάνει από μικρό παιδί. Έχω δουλέψει ασύλληπτα. Είναι η αγάπη μου γι αυτό που κάνω, ότι προσέχω πάρα πολύ σε όλα. Τη διατροφή μου, τον ύπνο μου, το σώμα μου. Κι είναι μαζί η δίψα μου για ανταγωνισμό και το να νιώθω σημαντικός για την ομάδα μου. Σίγουρα είναι και το DNA, το μυϊκό μου σύστημα έχει βοηθήσει επίσης”.

– Ξέρεις κάτι όμως; Όσοι έχουν μιλήσει για σένα, το πρώτο που λένε είναι για το πνευματικό σου κομμάτι. Αυτό ξεχωρίζουν. Να το πούμε “Spanoulis Mentality” κατά το “Mamba Mentality”;

(γελάει) “Έχω τη δική μου φιλοσοφία για αυτό. Βάζω πολύ ψηλά τον πήχη, είμαι τελειoμανής. Πολλές φορές αυτό μου κάνει κακό στην προσωπική μου ζωή. Γιατί είναι πραγματικά πολλές οι φορές που δεν κοιμάμαι, κάθομαι και σκέφτομαι για τα παιχνίδια. Δοκιμάζω τα όριά μου, πολλές φορές”.

– Το κοντέρ γράφει 4.000+ πόντους και… έχουμε ακόμα. Μια πάσα όμως είναι πιο σημαντική;

“Την Κωνσταντινούπολη λες ε; Είναι αυτό που σου είπα πριν, ποτέ δεν σκέφτομαι ότι πρέπει ντε και καλά να βάλω εγώ το καλάθι. Το μόνο που με ενδιαφέρει είναι να κερδίσει η ομάδα μου, κι αν δω τον συμπαίκτη μου σε καλύτερο σημείο ή σε καλύτερη κατάσταση από μένα, εννοείται πως θα τον εμπιστευτώ. Πόσω μάλλον στην προκειμένη περίπτωση, που ήταν εκεί ο Γιώργος (Πρίντεζης) και πήρε ένα “δικό του” σουτ”.

– Με τι θα άλλαζες τους χιλιάδες πόντους που έχεις πετύχει στην EuroLeague;

“Με την πρόκριση στα playoffs. Μία ομαδική επιτυχία, οτιδήποτε έχει να κάνει με το καλό της ομάδας, θα το άλλαζα. Τα ρεκόρ είναι προσωπικά, αλλά αυτό που προέχει για μένα είναι η επιτυχία της ομάδας”.

– Ποιος θέλεις να είναι ο επόμενος τίτλος σου;

“Όταν είσαι σε μια ομάδα, αγωνίζεσαι πάντα για να κατακτήσεις τίτλους. Ο τίτλος δεν είναι μόνο να σηκώσεις την EuroLeague, ένα πρωτάθλημα ή ένα κύπελλο, αλλά και να υπερβείς τα όριά σου. Αυτή την στιγμή, έτσι όπως είναι στην κατάταξη η ομάδα, κάτι πάρα πολύ σημαντικό για την ομάδα θα είναι να περάσουμε στα playoffs. Αυτό για μένα, έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα, θα είναι τίτλος η πρόκριση. Θα είναι κάτι πολύ δύσκολο, αλλά γι αυτό είμαστε εδώ και για αυτό θα συνεχίσουμε να παλεύουμε”.

– Πάει αυτή η δεκαετία, τελείωσε. Θα υπάρξει κι άλλη μία για τον Βασίλη Σπανούλη στα παρκέ;

“Όσο μπορώ να παίζω και να βοηθάω την ομάδα μου, όσο νιώθω καλά και είμαι υγιής θα είμαι στο γήπεδο. Δεν κοιτάζω μακριά, πηγαίνω χρόνο με τον χρόνο. Θέλω να ευχαριστιέμαι κάθε αγώνα. Όταν καταλάβω ότι δεν μπορώ, θα το πω ότι δεν μπορώ. Δεν αργεί αυτή η μέρα, δεν ξέρω πότε θα είναι. Κάποτε θα γίνει κι αυτό. Όταν έρθει, θα σας το πω” (γελάει)

– Πότε βάζεις το όριο για σένα; Ποια είναι η λεπτή γραμμή για σένα;

“Θα παίζω μέχρι όσο νιώθω καλά και μπορώ να βοηθάω την ομάδα μου. Αν νιώσω ότι δεν μπορώ να κάνω καλό στην ομάδα, θα σταματήσω. Δεν θέλω να παίζω απλά για να παίζω, θέλω να παίζω, να είμαι σημαντικός και να κερδίζω”.

– Δεν μπορώ να μην σε ρωτήσω: έχεις βαρεθεί να σε ρωτάνε πόσο θα παίζεις ακόμη; Στο λέω αφενός γιατί είναι μια συζήτηση που κρατάει χρόνια, αφετέρου βλέπουμε για παράδειγμα τον Λουίς Σκόλα να πλησιάζει τα σαράντα και να αποθεώνεται, να μην συζητιέται ότι είναι μεγάλος και πρέπει να σταματήσει.

“Έχεις δίκιο σε αυτό. Ακούω αυτή την ερώτηση εδώ και έξι χρόνια, από τα 33 μου. Όχι μόνο πόσο θα παίζω. Κι άλλα. Ότι έχω μεγαλώσει, ότι έχω γεράσει. Ότι πρέπει να παίζω λιγότερο. Δηλαδή αποφασίζουν οι άλλοι πόσο θα παίξω; Ο μεγαλύτερος καθρέφτης για τον κάθε αθλητή είναι το γήπεδο, κι ο εκάστοτε προπονητής θα αποφασίσει τι ρόλο θα έχει ο παίκτης στην ομάδα. Ο θεατής σίγουρα έχει άποψη και κρίση, που είναι σεβαστές. Πρέπει όμως πάντα να κοιτάμε το γήπεδο. Έχουμε μια εμπάθεια με την ηλικία στην Ελλάδα”.

– Τι ρόλο έχουν παίξει στη δική σου πορεία κι εξέλιξη, στην πραγματοποίηση των ονείρων σου ο Παναγιώτης και ο Γιώργος Αγγελόπουλος;

“Είναι οι άνθρωποι που με πίστεψαν, με εμπιστεύτηκαν. Κι αυτό δεν έχει να κάνει μόνο με το ότι με έφεραν στον Ολυμπιακό, αλλά και με το ότι η ομάδα χτίστηκε γύρω μου. Σε πολύ δύσκολες εποχές κατάφεραν να δαπανήσουν χρήματα για να κρατήσουν εμένα κι άλλα παιδιά εδώ. Παρά τις δύσκολες συνθήκες που υπάρχουν, πάντα θέλουν να έχουν την ομάδα ψηλά. Είναι οι άνθρωποι με τους οποίους από τότε που ήρθα στον Ολυμπιακό, μαζί πετύχαμε όλα αυτά τα σημαντικά πράγματα. Είναι οι πρωτεργάτες της ομάδας, όλα ξεκινούν από τη διοίκηση. Σίγουρα ένα μερίδιο όσων έχω πετύχει, τους ανήκει. Με εμπιστεύτηκαν και τους ευχαριστώ για αυτό. Το εκτιμώ ότι σε δύσκολες εποχές, μάτωσαν οικονομικά για να έχουν την ομάδα σε ανταγωνιστικό επίπεδο και να είμαστε σε θέση να διεκδικούμε τίτλους”.

– Απωθημένα υπάρχουν; Κι αναφέρομαι στην Εθνική. Ή θεωρείς ότι τα έκανες όλα την προηγούμενη δεκαετία και δεν υπάρχει κάτι;

“Καταφέραμε να πάρουμε τρία μετάλλια με την Εθνική. Απ’ όλα όσα έχω κάνει, αυτό που μου λείπει είναι ένα ολυμπιακό μετάλλιο. Γι αυτό, εγώ έβγαλα τα μάτια μου. Στο ματς με την Αργεντινή το 2008. Ήταν στα χέρια μου να γίνει αυτό. Είναι κάτι που μου λείπει. Στη ζωή όμως δεν μπορείς να τα έχεις όλα”.

– Δεύτερη ερώτηση για απωθημένα. Το ΝΒΑ είναι; Θα το προσπαθούσες;

“Πήγα στο λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Επειδή, όπως όλα τα παιδιά, είχα ένα όνειρο να παίξω στο ΝΒΑ, έγινε μια τελείως λάθος συνεννόηση ανάμεσα στον προπονητή και τον General Manager. Δεν ρώτησα τίποτα, δεν ήξερα πού πήγαινα. Αν το έκανα ξανά, θα πήγαινα σε πιο σωστή και ευρωπαϊκή ομάδα”.

– Υπάρχει κάποιο παιχνίδι που θα ήθελες να ξαναπαίξεις;

“Θα έπαιζα πάλι τον πέμπτο τελικό με τον Παναθηναϊκό στο ΣΕΦ το 2017 και τους δύο τελικούς της EuroLeague σε Μαδρίτη (2015) και Κωνσταντινούπολη (2017). Πιστεύω με τη Ρεάλ Μαδρίτης είχαμε πολύ περισσότερες πιθανότητες σε σχέση με το παιχνίδι απέναντι στη Φενέρμπαχτσε. Τότε, η Φενέρμπαχτσε ήταν σε τρομερή κατάσταση κι έπαιζε μπροστά σε 17.000 οπαδούς της. Με όποιον και να έπαιζε, δεν θα έχανε. Για ουδέτερο γήπεδο δεν το συζητάω, θα είχαμε πολύ περισσότερες πιθανότητες”.

– Πώς σου φαίνεται που ο Λούκα Ντόντσιτς έχει εσένα για ήρωα; Ένα… παιδί, που σε ηλικία 20 ετών κάνει ό,τι θέλει στο ΝΒΑ.

“Είναι τιμητικό. Δεν είναι όποιος κι όποιος, είναι ένα φαινόμενο. Παίκτης που βγαίνει κάθε πενήντα χρόνια. Όταν ακούς ένα παιδί σαν τον Λούκα Ντόντσιτς να μιλάει έτσι για σένα, δεν μπορεί παρά να είναι τιμητικό. Νιώθω πολύ περήφανος για αυτό. Είναι μια ηθική ανταμοιβή για όλες τις ώρες που έχω δουλέψει κι έχω περάσει στο γήπεδο και το γυμναστήριο”.

– Με αφορμή τα πολλά μεγάλα σουτ που έχεις βάλει στη διάρκεια της καριέρας σου, στα social media κυκλοφορεί συχνά η άποψη πως τρία είναι τα πράγματα που είναι αναπόφευκτα: ο θάνατος, οι φόροι και το μεγάλο σουτ του Βασίλη Σπανούλη.

“Έτσι όπως το λένε, είναι τιμητικό. Δείχνει και μου θυμίζει ότι έχω βάλει πολλά σουτ, αλλά το να χρησιμοποιούν αυτές τις εκφράσεις για μένα προφανώς το κάνουν για να με τιμήσουν. Τους ευχαριστώ. Μακάρι να βάλω κι άλλα και να συνεχίσουν να το λένε”.

– Πριν από μερικά χρόνια, σε ένα promo της EuroLeague παρουσιαζόσουν ως ο βασιλιάς με το στέμμα. Είναι εικόνα – αποτύπωμα της δεκαετίας; Είναι κάπως… σπανουλική αυτή η δεκαετία.

(γελάει) “Δεν μου αρέσει να μιλάω για τον εαυτό μου, δεν νιώθω άνετα. Εμένα μου αρέσει να παίζω. Οι άλλοι πρέπει να μιλάνε για μένα, όχι εγώ για τον εαυτό μου. Αν είμαι ή όχι βασιλιάς, ας το πουν οι άλλοι”.


Διαβάστε περισσότερα...
Πατήστε για σχόλιο

Αφήστε ένα σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

BASKET LEAGUE

Ράις: «Κάποιοι άλλοι απλά λούφαξαν!»

Ο πρώην άσσος του Παναθηναϊκού είναι πολύ θυμωμένος με τους παίκτες του NFL.

Δημοσιεύτηκε

Ο Ταϊρίς Ράις επιτέθηκε στο NFL και τους παίκτες του για τις αποστάσεις που έχουν προς το παρόν κρατήσει μετά την δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ.


«Μην ακούσω τίποτα από το NFL ή τους παίκτες! Εκείνοι δεν στάθηκαν στο πλευρό του Κάπερνικ όταν γονάτισε. Δεν έκαναν τίποτα! Σε μια λίγκα όπου το 80% είναι μαύροι και ένας συναθλητής τους βγήκε πρώτος στη γραμμή της μάχης, ελάχιστοι στάθηκαν στο πλευρό του. Κάποιοι άλλοι απλά λούφαξαν! Στην πραγματικότητα δεν συμμετέχετε στο κίνημα κατά του ρατσισμού, αλλά το κάνετε για να δείχνετε καλοί», έγραψε ο πρώην γκαρντ του Παναθηναϊκού.

Διαβάστε περισσότερα...

BASKET LEAGUE

Μήνυμα κατά του ρατσισμού από την ΚΑΕ ΠΑΟΚ

Η ΚΑΕ ΠΑΟΚ έστειλε το δικό της μήνυμα για όσα συμβαίνουν στις ΗΠΑ με την αστυνομική βία.

Δημοσιεύτηκε

Η ΚΑΕ ΠΑΟΚ μέσω δημοσίευσης της στα social media τάσσεται κατά του ρατσισμού σημειώνοντας χαρακτηριστικά: «Κάθε ανθρώπινη ζωή μετράει», ενώ αναδημοσίευσε το μήνυμα της «ασπρόμαυρης» ΠΑΕ το οποίο αναφέρει «Είμαστε μαύροι, είμαστε άσπροι, είμαστε ενωμένοι, λέμε όχι στον ρατσισμό».

Διαβάστε περισσότερα...

BASKET LEAGUE

Αναβλήθηκε η συνέντευξη Τύπου του Γιαννακόπουλου

Η συνέντευξη Τύπου του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, που είχε προγραμματιστεί για την Τετάρτη (3/6) αναβλήθηκε και θα μετατεθεί σε νέα ημερομηνία.

Δημοσιεύτηκε

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος είχε προγραμματισμένη μια συνέντευξη τύπου,στην οποία θα μίλαγε για τα πλάνα του στον Παναθηναϊκό σε ότι αφορά το μπάσκετ και στα ερασιτεχνικά σπορ, καθώς και για τον Βοτανικό και το PAO Alive.

Όμως, τελικά η συγκεκριμένη συνέντευξη Τύπου θα αναβληθεί, με τον Γιαννακόπουλο να αποφασίζει σύντομα για την νέα ημερομηνία, στην οποία θα μιλήσει για όλα τα «καυτά» θέματα της επικαιρότητας του Παναθηναϊκού.

Διαβάστε περισσότερα...

BASKET LEAGUE

Φασούλας: «Έχω το μυαλό μου μόνο στο μπάσκετ»

Ο Παναγιώτης Φασούλας μίλησε για την υποψηφιότητά του στις εκλογές της ΕΟΚ.

Δημοσιεύτηκε

Αναλυτικά η συνέντευξή του στον ΣΠΟΡ FM:

– Για το φαινόμενο του 1987: «Παίζαμε όλα τα αθλήματα τότε. Θεωρώ ότι το 1987 εκτίναξε όλα τα ομαδικά αθλήματα. Εκείνη τη χρονιά είχε και μια μεγάλη επιτυχία η Εθνική βόλεϊ. Δημιούργησε αυτή τη μεγάλη οικογένεια του μπάσκετ στην Ελλάδα. Είναι μοναδικό φαινόμενο μια ολόκληρη κοινωνική ομάδα, που είχε κινητήριο μοχλό το μπάσκετ».

– Για την πορεία της Εθνικής το 1987:«Είχαμε ξεκινήσει υπερβολικά αισιόδοξοι. Είχαμε κερδίσει ένα παιχνίδι που έπρεπε. Με τους Ισπανούς χάναμε από τότε! Ακόμα και σε αυτό το έπος. Πρώτος στόχος μας ήταν η οκτάδα. Το έχω πει πολλές φορές. Όταν ερχόμασταν στο γήπεδο από τη Γλυφάδα και βλέπαμε τον κόσμο επί 17 χιλιόμετρα να μας στηρίζει, αισθανόσουν ότι ήσουν μέρος συλλογικής προσπάθειας μιας ολόκληρης χώρας. Θεωρούσαμε ότι δεν γίνεται χωρίς τον κόσμο. Ήταν μια νεανική ομάδα τότε. Το πρόγραμμα της Εθνικής είχε ξεκινήσει από τον Κώστα Πολίτη. Ήταν ένας πολύ ήρεμος άνθρωπος, που μπορούσε να διαχειριστεί εξαιρετικά τις προσωπικότητες. Ήταν μεγάλη η συνεισφορά του».

– Για το πόσο επηρεάζουν τα social media: «Είναι πολύ δύσκολο να διαχειριστούν οι αθλητές όλο αυτό που γίνεται στην εποχή μας με τα social media. Παρατηρώ ότι στο δεύτερο ημίχρονο κάποιοι αθλητές κάνουν αυτό που λένε στα σχόλια, που σημαίνει ότι παρακολουθούν τι γράφουν».

– Για τη μετακίνησή του από τον ΠΑΟΚ στον Ολυμπιακό: «Είναι διαφορετικό να είσαι οπαδός μιας ομάδας και είναι διαφορετικό να φοράς τη φανέλα μιας ομάδας. Είναι άδικο για μένα να πω ότι δεν τιμώ τον ΠΑΟΚ. Είχα υπογράψει ένα συμβόλαιο 4 ετών με τον ΠΑΟΚ και οι διοικούντες δεν τίμησαν το συμβόλαιο. Έπρεπε να κάνω κάτι για να παίξω μπάσκετ κι έφυγα για να πάω στον Ολυμπιακό, όπου με αγκάλιασαν. Πέρασα απίστευτα χρόνια στον Ολυμπιακό. Μετά από τόσα χρόνια έχω το δικαίωμα να βλέπω αντικειμενικά το μπάσκετ. Μπορεί να υποστηρίζω τον Ολυμπιακό, αλλά στο μυαλό μου είναι να επιστρέψει η Εθνική στις καρδιές όλων. Πρέπει να βάζουμε μπροστά τι έχει δώσει το μπάσκετ για εμάς, όχι οι ομάδες. Το μπάσκετ πρέπει να διαφυλάξουμε. Πρέπει να ξεπεράσουμε τα οπαδικά. Ναι, είμαι Ολυμπιακός, όμως στο μυαλό μου είναι μόνο το μπάσκετ».

– Για το αν υπήρχε ενδιαφέρον από τον Παναθηναϊκό: «Υπήρχε ενδιαφέρον από τον Παναθηναϊκό. Ο Παύλος Γιαννακόπουλος με ήθελε στην ομάδα. Τη ζεστασιά που έβγαλε ο Ιωαννίδης ότι με ήθελε στον Ολυμπιακό, δεν την έβγαζε ο προπονητής του Παναθηναϊκού».

– Για την κόντρα του με τον Ευθύμη Κιουμουρτζόγλου το 1994: «Βγήκε σε καλό η κόντρα μου με τον Κιουμουρτζόγλου το 1994. Η ομάδα μας παρουσιάστηκε αξιόμαχη και ετοιμοπόλεμη. Κάναμε εξαιρετικές εμφανίσεις. Δεν ήμασταν πλήρεις. Θυμίζω ότι ο Γκάλης δεν έπαιζε τότε. Αν ήταν εκεί ο Νίκος, θα μπορούσαμε να φέρουμε διαφορετικά αποτελέσματα. Οι Έλληνες του Καναδά βγήκαν στους δρόμους και πανηγύριζαν που βγήκαμε τέταρτοι, παρότι οι περισσότεροι εξ αυτών δεν γνώριζαν καλά την ελληνική γλώσσα».

– Για τους τότε παράγοντες του μπάσκετ: «Εξαιρετικοί παράγοντες οι Γιαννακόπουλοι και ο Κόκκαλης. Ακόμα και στη Θεσσαλονίκη υπήρχαν μεγάλοι παράγοντες, όπως ο Μπουτάρης και ο Μητρούδης. Κορυφαίος ήταν ο Παντελάκης. Ήταν ο αγαπημένος μου άνθρωπος. Ήταν μεγάλο πλήγμα όταν έφυγε από τη ζωή».

– Για το ποιον επιλέγει μεταξύ Ιωαννίδη και Ίβκοβιτς: «Προτιμώ τον Ιωαννίδη από τον Ίβκοβιτς. Και με τον Ιωαννίδη είχα… περιπέτειες. Με όλους τους προπονητές είχα διάφορα προβλήματα. Όλοι οι αθλητές είχαν και έχουν θέματα. Αυτό που μένει είναι η σούμα. Το πως καταφέρνεις να ξεπεράσεις τα προσωπικά προβλήματα».

– Για την επιλογή του στο ντραφτ του ΝΒΑ: «Έχουν απομυθοποιηθεί τα πάντα πλέον. Οι παίκτες που έπαιζαν τότε, ήταν αστρονομικοί για εμάς. Τότε δεν υπήρχε το internet. Παίρναμε ξένα περιοδικά για να δούμε εικόνες από ομάδες του εξωτερικού. Για να σκεφτείς ότι μπορείς να παίξεις με αυτούς στο ίδιο πρωτάθλημα, ήταν αδιανόητο. Ο Κλούτσκοφ ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που είχε παίξει τότε στο ΝΒΑ. Όταν έγινε το ντραφτ, δεν το πήρα καν είδηση. Κοιμόμουν και με είχε ενημερώσει ο Φίλιππος Συρίγος μέσω τηλεφώνου. Στην αρχή νόμιζα ότι μου έκαναν πλάκα. Μετά με πήρε ο GM του Πόρτλαντ και με συνεχάρη. Επιλέχθηκα στο νούμερο 37 του δεύτερου γύρου. Πήγα στο summer camp του Πόρτλαντ και έπαθα πλάκα με όλα. Το πρώτο συμβόλαιο που έκαναν τότε ήταν 70-75 χιλιάδες δολάρια, δηλαδή περίπου 12 εκατομμύρια δραχμές για την εποχή. Δεν θεωρούσε ότι μπορούσα να μπω στο γήπεδο και να αντιμετωπίσω τον Αμπντούλ-Τζαμπάρ, τον ΜακΧέιλ και όλους αυτούς. Δεν είχα κάποιον να με συμβουλέψει τότε. Μου έκαναν πρόταση από τον ΠΑΟΚ σχεδόν με τα ίδια λεφτά και κάπως έτσι έμεινα στην Ελλάδα. Κρίμα, αλλά μπορεί το 1987 να μην είχε την ίδια εξέλιξη. Μπορεί να είχα έναν τραυματισμό. Τότε με τους γονείς μου μιλούσα με γράμματα».

– Για την εμπειρία του από το κολέγιο:«Στο Νορθ Καρολάινα είχα δικαίωμα να παίξω μόνο για ένα χρόνο. Είχαν κάνει ένα παιδομάζωμα. Ήθελαν να κάνουν ομάδα μπάσκετ με Έλληνες στη Βοστώνη. Κάπου κόλλησε όμως μετά με τη γραφειοκρατία. Εμείς είμαστε λίγο πιο κλειστοί στο κομμάτι της κοινωνίας. Υπήρχε μεγάλη διαφορά στα κορμιά των παικτών. Στο πως κάνουν βάρη, στα συμπληρώματα διατροφής, σε όλα».

– Για το ντοκιμαντέρ του Μάικλ Τζόρνταν: «Μου αρέσουν όλα αυτά που έχουν να κάνουν με τον αθλητισμό. Είδα την ταινία για την ΑΕΚ του 1968 και μου άρεσε πάρα πολύ. Ψάχνω να βρω αρχειακό υλικό από το 1987 και δεν μπορώ να βρω τίποτα. Θυμάμαι ότι έξω από το ξενοδοχείο είχε περισσότερους από 100 χιλιάδες ανθρώπους, αλλά δεν υπάρχουν εικόνες πουθενά».

– Για την κορυφαία και τη χειρότερη στιγμή της καριέρας του: «Κορυφαίες στιγμές το 1987, το Κύπελλο Κυπελλούχων με τον ΠΑΟΚ και το Κύπελλο Πρωταθλητριών με τον Ολυμπιακό το 1997. Χειρότερη στιγμή μου ήταν ο τελικός του ΠΑΟΚ με τη Ρεάλ, με τη λάθος πάσα. Ήταν αμαρτία γιατί είχα κάνει πολύ καλό παιχνίδι τότε. Αλλά αυτός είναι ο αθλητισμός. Δεν μπορείς να τα νιώσεις αυτά αν δεν έχεις κάνει πρωταθλητισμό. Έτσι είναι ο αθλητισμός, με τα έντονα συναισθήματα».

– Για το αν ένιωσε πως έχει τεθεί εκτός μπάσκετ: «Δεν έχω νιώσει ότι είμαι έξω από το μπάσκετ γιατί παρακολουθώ συνέχεια. Δεν μου άρεσε ποτέ να γίνω προπονητής. Δεν σταμάτησε ποτέ το μπάσκετ να με ενδιαφέρει. Σταμάτησα σχετικά νωρίς από το μπάσκετ. Δεν ήθελα να παίξω παραπάνω σε κάποια πιο μικρή ομάδα και σε πιο χαμηλό επίπεδο από αυτό που ήθελε ο Ολυμπιακός. Δεν ήθελα να γίνω γυρολόγος».

– Για τον Γκάλη και τον Γιαννάκη: «Ήταν διαφορετικοί παίκτες και διαφορετικοί χαρακτήρες, αλλά και οι δύο ήταν πάρα πολύ χρήσιμοι στην ομάδα. Ο Γιαννάκης ήταν αυτός που εξισορροπούσε τα πράγματα. Με τον Γκάλη ήξερες ότι ξεκινούσες με 25 πόντους σε κάθε παιχνίδι. Οι δύο παίκτες συνεργάστηκαν άριστα και στον Άρη και στην Εθνική. Εξαιρετικός άνθρωπος ο Γκάλης, αλλά πιο κλειστός χαρακτήρας».

– Για τον τρόπο που πρέπει να διοικείται η ΕΟΚ: «Πρέπει να βλέπουμε περισσότερους αθλητές στο αθλητικό γίγνεσθαι της χώρας. Και δεν το λέω για να γίνουμε γραφικοί. Δεν σημαίνει ότι όταν είσαι καλός αθλητής, θα είσαι και καλός παράγοντας. Δεν πρέπει να παρασέρνονται από αρχαίους παράγοντες πως ο αθλητής είναι μόνο για να βγαίνει φωτογραφίες. Χρειαζόμαστε ανθρώπους σαν τον Φάνη Χριστοδούλου, σαν τον Νίκο Γκάλη, σαν τον Μέμο Ιωάννου και σαν τον Ευθύμη Ρεντζιά. Δεν γίνεται να έχεις μια ομοσπονδία μόνο με αθλητές. Πρέπει να έχεις και παράγοντες. Είναι πολύ σοβαρή η δουλειά που κάνουν οι άνθρωποι που τρέχουν τις ομάδες στα τσιμεντένια γήπεδα».

– Για τη σημερινή διοίκηση της ομοσπονδίας: «Δεν μηδενίζω το έργο της σημερινής διοίκησης και του προέδρου. Έχουμε περάσει τα πάντα μαζί. Νομίζω ότι οι εποχές αλλάζουν και πρέπει να φέρουμε το μπάσκετ πρώτο στις καρδιές μας και στις προτιμήσεις μας. Το μπάσκετ έχει μείνει πίσω στις καρδιές των Ελλήνων, στις καρδιές αυτών που παίζουν μπάσκετ. Θα μπορούσε να υπάρχει μια πλατφόρμα που να ενημερώνουν οι προπονητές. Όλα γίνονται με ηλεκτρονικό τρόπο κι εμείς δεν τα κάνουμε. Πρέπει να λειτουργήσουμε καλύτερα. Υπάρχουν καινούρια εργαλεία που πρέπει να τα δούμε. Στο site της FIBA μπορεί να δει κάποιος τα πάντα. Το μπάσκετ μπαίνει στο τελευταίο σπίτι της χώρας. Εκεί πρέπει να μπει ο τεχνοκράτης. Είναι επιτακτική ανάγκη να ξαναγίνει “ένα” το μπάσκετ».

– Για την προεκλογική διαδικασία της ΕΟΚ: «Η προεκλογική διαδικασία δεν έχει ξεκινήσει καν. Λέμε ότι θα γίνουν εκλογές το φθινόπωρο, αλλά το φθινόπωρο διαρκεί τρεις μήνες! Δεν έχουμε τη λίστα των σωματείων που μπορούν να ψηφίσουν. Να δούμε πόσοι έχουν το δικαίωμα να είναι υποψήφιοι. Σε όλες τις ομοσπονδίες δεν μπορούν να συμμετέχουν οι αθλητές, γιατί ασχολήθηκαν με το άθλημά τους. Υπήρχαν διάφορες απαγορεύσεις. Γίνεται μια προσπάθεια να αποκλείσουν τους αθλητές, αλλά δεν θα ευοδωθεί. Θεωρώ πολύ σημαντική την παρουσία των παραγόντων στο μπάσκετ. Το πρόγραμμα δεν είναι ακριβώς πολιτική διαδικασία. Είναι τι θέλεις να κάνεις την επόμενη μέρα στο χώρο σου. Ποιος έχει αντίρρηση ότι πρέπει να υπάρχουν θητείες στις ομοσπονδίες; Πρέπει να υπάρχουν μέχρι δύο θητείες σε κάθε πρόεδρο. Αν πούμε ότι πέτυχε η Α2 φέτος, ξέρουμε ποιος πρέπει να πάρει τα εύσημα; Πρέπει να είναι κάτι ξεχωριστό και το γυναικείο μπάσκετ. Να είναι κάτι διαφορετικό το 3 on 3».

– Για την ελληνική διαιτησία: «Ενδιαφέρουν την ομοσπονδία γιατί είναι η βιτρίνα του αθλήματος. Να είναι ξεχωριστή η ΚΕΔ για την Α1. Να ξεχωρίζουν 30-40 διαιτητές και να αξιολογούνται κάθε χρόνο. Το μοναδικό φαινόμενο που έχουμε στην Ελλάδα είναι οι διαιτητές να πηγαίνουν μόνο προς τα πάνω. Κανείς δεν πάει προς τα κάτω. Φτάσαμε σε σημείο να μην υπάρχει εκπροσώπηση με Έλληνα διαιτητή στους Ολυμπιακούς Αγώνες».

– Για τις κόντρες Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού: «Το Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός είναι απαραίτητο, όπως και το ΠΑΟΚ-Άρης. Είχαμε δύο αγώνες τους φέτος στην Ευρωλίγκα. Καταλάβατε να έχει γίνει κάτι; Βγήκε κάποια ανακοίνωση για τη διαιτησία; Στάθηκε στο ύψος της. Γίνονται εξετάσεις εκεί κάθε χρόνο. Είδαμε ότι δεν άνοιξε μύτη στα δύο αυτά παιχνίδια. Η ΚΕΔ είναι μια πενταμελής επιτροπή, η οποία δεν ορίζεται, αλλά… ορίζεται από την ομοσπονδία. Πάρτε την ΚΕΔ στον ΕΣΑΚΕ, να κάνετε επαγγελματική διαιτησία και στο τέλος της χρονιάς θα γίνει η αξιολόγησή τους. Τόσο απλό είναι. Αν υπάρχει αρχιδιαιτητής στο ελληνικό πρωτάθλημα θα είναι κοινής αποδοχής».

– Για το στοίχημα: «Για εμάς το αντικείμενο είναι από την Α2 και κάτω. Εκεί υπάρχει και το στοίχημα. Είναι εδώ και θα μείνει. Μετά είναι θέμα της ελληνικής δικαιοσύνης. Όταν ένας παίκτης δεν έχει τίποτα και δεν παίζει, τότε υπάρχει θέμα. Ένας προπονητής στις Ηνωμένες Πολιτείες πήγε φυλακή για 11 χρόνια γιατί έπαιζε στοίχημα σε αγώνες άλλης ομάδας. Η τηλεοπτική κάλυψη των περισσότερων παιχνιδιών θα μας δώσει τη δυνατότητα να παρακολουθούμε αν υπάρχει βάναυση αλλαγή αποτελέσματος. Το στοίχημα δεν είναι στην Α1. Είναι από τα παιδικοεφηβικά. Πρέπει να υπάρχει συνεργασία και με τις στοιχηματικές εταιρείες».

– Για τους υποψήφιους των εκλογών: «Πάντα υπήρχαν υποψήφιοι. Την προηγούμενη φορά υπήρχαν 18. Δεν βλέπω τεράστιο ανταγωνισμό. Για μένα πρώτα είναι το μπάσκετ. Ο καθένας από εμάς κατεβαίνει με αυτό που έχει στο μυαλό του για το μπάσκετ. Δεν δινόταν η δυνατότητα να είναι υποψήφιος. Εγώ δεν έχω πρόβλημα να συνεργαστώ με τον οποιονδήποτε. Θέλω να είμαι στο ΔΣ της ομοσπονδίας γιατί έχω τη δική μου άποψη για το μπάσκετ. Δεν ξέρω ακριβώς τι γίνεται με τα διαδικαστικά όσον αφορά τις υποψηφιότητες. Έχουμε πολύ δρόμο μπροστά μας για τη μέρα των εκλογών. Πρέπει να δούμε τον τρόπο που θα γίνουν οι εκλογές. Κάποια στιγμή έρχεται το πλήρωμα του χρόνου και πρέπει να κάνουν ένα βήμα πίσω. Τον χρόνο δεν τον κερδίζει κανείς, ακόμα και σε επίπεδο ιδεών. Δεν έχω… ηλικιακό ρατσισμό. Δεν πιστεύω στις ηλικιακές διακρίσεις. Το μπάσκετ το αγαπάμε όλοι και μπορούμε να συναινέσουμε σε κάποια πράγματα. Δεν μπορώ να καταλάβω πως γίνεται να υπάρχουν 9 ομάδες στην Α1 Γυναικών και 42 στην Α2! Πρέπει να αποκτήσουμε μια ευελιξία».

– Για την κατηγορία που πρέπει να αγωνίζεται ο Ολυμπιακός: «Ούτε εγώ ξέρω αν ο Ολυμπιακός θέλει να είναι στην Α1. Πρέπει να είναι στην Α1 όμως. Ουσιαστικά έχει το δεύτερο καλύτερο ρεκόρ στην Α2. Θα μπορούσε να δοθεί η δυνατότητα με λίγα παιχνίδια να ξεκαθαριστεί η κατάσταση».

– Για το αν είναι δίκαιο άθλημα το μπάσκετ: «Δεν είναι απόλυτο αυτό. Θα βρεθεί σε μια άσχημη μέρα ο Ολυμπιακός του ’94 και θα χάσει από την Μπανταλόνα. Πρέπει να αποδεχθούμε όλοι την αλήθεια. Είναι μια διαδικασία που αλλάζει συνεχώς η αντιμετώπιση της πανδημίας. Εμείς δεν πρέπει να μένουμε στα… μάρμαρα».

– Για το μεγαλύτερο πρόβλημα του ελληνικού μπάσκετ: «Η αμφισβήτηση των αποτελεσμάτων σε όλες τις κατηγορίες! Πρέπει να καταλάβουμε όλοι ότι το συμφέρον μας είναι το μπάσκετ πρέπει να είναι καθαρό. Κάτι σημαίνει ότι έχουμε 150 διαιτητές στην Α1, αλλά δεν είχαμε κανέναν στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Το πρόβλημα ξεκινάει από τα παιδικοεφηβικά τμήματα».

– Για τον Φάνη Χριστοδούλου: «Ο Φάνης είναι ένα παιδί που μεγαλώσαμε μαζί. Ήταν ένας παίκτης που έπαιζε για την ομάδα. Δεν τον ένοιαζε ποτέ πόσους πόντους έβαλε. Αυτό έκανε και στην προσωπική του ζωή. Νομίζω ότι ήρθε η ώρα να επιστρέψει στο αγαπημένο του μπάσκετ».

– Για το σχίσμα του ευρωπαϊκού μπάσκετ: «Το μπάσκετ είναι διασπασμένο σε πολλά κομμάτια. Χαίρομαι που τόσοι πολλοί αθλητές ηγούνται στις ευρωπαϊκές ομοσπονδίες. Πρέπει να τελειώσουμε με τις πολλές διοργανώσεις. Η Ευρωλίγκα δεν μπορεί να λειτουργήσει ως ΝΒΑ, με αυτό τον κλειστό τρόπο. Δεν έχουμε πανεπιστήμια και παραγωγική διαδικασία. Πρέπει να υπάρχει συνεννόηση της Ευρωλίγκας και της FIBA. Οι εθνικές ομάδες παίζουν το πιο σημαντικό ρόλο. Δεν το λέω εθνικιστικά. Πρέπει οι εθνικές να ξαναγίνουν η ατμομηχανή του μπάσκετ. Για ποιο λόγο έχει διαφορετικούς κανονισμούς η Ευρωλίγκα με τη FIBA; Γιατί υπάρχουν ηλικιακοί κανονισμοί στους διαιτητές της FIBA; Και τους βάζουν αυτοί που δεν θέλουν ηλικιακούς περιορισμούς στις ομοσπονδίες. Πρέπει τα εθνικά πρωταθλήματα να αποκτήσουν πάλι την αίγλη τους. Όλοι αυτοί που ηγούνται των ομοσπονδιών, είναι παιδιά των εθνικών ομάδων. Κινδυνεύουμε να παίρνουμε μόνο πολύ χαμηλής ποιότητας Αμερικανούς παίκτες. Αυτό μπορεί να είναι και καλό για το ευρωπαϊκό μπάσκετ».

– Για τη συνεργασία των ομοσπονδιών με τη FIBA: «Θέλουν όλες οι ομοσπονδίες να συναντηθούν με τη FIBA. Να ασχοληθεί με το ευρωπαϊκό μπάσκετ, που είναι κινητήριος δύναμη του παγκόσμιου. Εδώ υπάρχουν ομάδες με ιστορίες και παραδόσεις ετών. Είναι σχολές μπάσκετ. Κι εδώ στην Ελλάδα θεωρούμε ότι έχουμε σχολή. Ο Γκάλης, ο Γιαννάκης, ο Φάνης, ο Αντετοκούνμπο που έμαθαν το μπάσκετ; Αυτό είναι το ευρωπαϊκό μπάσκετ και πρέπει να το φέρουμε στο προσκήνιο. Επιτρέπεται η Ιταλία να μην έχει αξιόπιστο πρωτάθλημα μπάσκετ; Δεν επιτρέπεται στη χώρα μας αυτό που γίνεται. Για ποιο λόγο επιτρέπεται αυτό που γίνεται με το ΑΦΜ; Να μην είναι αδιαφανής η διαδικασία, αφού αφορά όλο το ελληνικό μπάσκετ. Το ιδανικό θα ήταν να μεγαλώσουμε την οικονομική πίτα γύρω από το μπάσκετ. Αυτό ακριβώς έκανε το 1987».

– Για τους συνεργάτες του: «Έχουμε τον Ευθύμη Ρεντζιά, που είναι τεράστια προσωπικότητα. Έχουμε μαζί μας τον Μέμο Ιωάννου και τον Δημήτρη Παπαδόπουλο, αλλά και την Αναστασία Κωστάκη. Είναι πολλά παιδιά και έχουν άποψη για το μπάσκετ. Είναι μεγάλες προσωπικότητες. Είμαστε σε πολύ καλό μήκος κύματος. Έχω συζητήσει και με παιδιά από την Εθνική του 2005. Εκείνη ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη Εθνική ομάδα μετά το 1987. Η FIBA θα έπρεπε να είναι γεμάτη με Έλληνες. Θα έπρεπε να βρίσκουμε τρόπους να εξελίσσουμε νέους παράγοντες και τεχνοκράτες».

– Για τον Γιάννη Αντετοκούνμπο: «Δεν υπάρχει πουθενά το φυσικό ταλέντο του Γιάννη. Έχει κάνει τεράστια προσπάθεια εκεί. Και μόνο που έχουμε τον MVP του ΝΒΑ, θα έπρεπε να καθορίζει την κάθε μας ενέργεια. Δεν επιτρέπεται να μην έχει merchandising η ομοσπονδία και να μην έχει πολυεπίπεδη συνεργασία με το ΝΒΑ. Δεν επιτρέπεται να μην έχουμε τρόπους να βελτιώσουμε αυτό το “προϊόν”. Μακάρι να τον έχουμε κοντά μας στις μεγάλες διοργανώσεις».

– Για τους παράγοντες του ελληνικού μπάσκετ: «Θεωρώ ότι μέσα σε ένα αξιόπιστο περιβάλλον από πλευράς διαιτησίας, όλοι οι παράγοντες θα ευχαριστιούνται την παρουσία τους σε αυτό το χώρο. Έχουν επενδύσει πάρα πολλά λεφτά και δεν θα σταματήσουν να επενδύουν. Να ξαναδούμε το ελληνικό πρωτάθλημα στα κορυφαία της Ευρώπης. Δεν γίνεται χωρίς τον Ολυμπιακό, τον Παναθηναϊκό, τον ΠΑΟΚ και τον Άρη. Αλλά πρέπει να υπάρχουν σωστοί παράγοντες για τις ομάδες της Θεσσαλονίκης. Με μεγάλες δυσκολίες προσπαθούν να κρατήσουν σε υψηλό επίπεδο το ελληνικό μπάσκετ».

Διαβάστε περισσότερα...

BASKET LEAGUE

Ανανεώνει με Λαύριο ο Γερομιχαλός

Το Λαύριο ξεκινάει τον σχεδιασμό του για τη νέα σεζόν και βρίσκεται πολύ κοντά σε συμφωνία με τον Πέτρο Γερομιχαλό για νέο συμβόλαιο.

Δημοσιεύτηκε

Στο Λαύριο θέλουν να συνεχίσουν στον ίδιο ρυθμό. Έτσι θα κινηθούν στο ίδιο μοτίβο με την περασμένη αγωνιστική περίοδο.

Ο Έλληνας φόργουορντ αγωνίστηκε την περασμένη σεζόν στην ομάδα του Λαυρίου και σύμφωνα με πληροφορίες από το SDNA, οι δύο πλευρές είναι πολύ κοντά σε συμφωνία για να ανανέωση της συνεργασίας τους.

Διαβάστε περισσότερα...

BASKET LEAGUE

Παίρνει Φλόιντ ο Προμηθέας

Πολύ κοντά στην απόκτηση του Τζεχάιβα Φλόιντ φαίνεται ότι βρίσκεται ο Προμηθέας.

Δημοσιεύτηκε

Σύμφωνα με πληροφορίες του sdna.gr οι Πατρινοί βρίσκονται μια «ανάσα» από την απόκτηση του Αμερικανού σέντερ της Λάρισας. Ο Φλόιντ που πραγματοποίησε πολύ καλό πρωτάθλημα την περσινή σεζόν αναμένεται να συμπληρώσει τους Αγκμπελεζε, Φαγιέ και Αγραβάνη στην φροντ λάιν του Προμηθέα.

Με την φανέλα της Λάρισας, ο αθλητικός ψηλός σημείωσε 5,05 πόντους, 5 ριμπάουντ και 2,2 τάπες κατά μέσο όρο.

Διαβάστε περισσότερα...

BASKET LEAGUE

«Τρέχει» για τον φάκελο αδειοδότησης η ΚΑΕ ΠΑΟΚ

Οι άνθρωποι της ΚΑΕ ΠΑΟΚ σηκώνουν τα μανίκια, με την εβδομάδα που έρχεται να είναι πολύ σημαντική.

Δημοσιεύτηκε

Στην «ασπρόμαυρη ΚΑΕ αναμένεται νέο διοικητικό συμβούλιο το οποίο θα αποτελείται από 5 μέλη και το οποίο θα τρέξει όλα τα θέματα. Το σημαντικότερο εξ’ αυτών είναι τα πραγματοποιηθούν όλες οι απαραίτητες ενέργειες έτσι ώστε ο ΠΑΟΚ να έχει το φάκελο αδειοδότησης του πλήρη μέχρι την καταληκτική ημερομηνία, που είναι 30/6. Από εκεί και πέρα θα υπάρξει μια σειρά επαφών με επιφανείς φίλους του δικεφάλου, έτσι ώστε να συμβάλλουν στην επόμενη ημέρα του τμήματος.

Διαβάστε περισσότερα...

BASKET LEAGUE

ΚΑΕ Άρης: «Η ανάσα είναι δικαίωμα, η ζωή είναι δικαίωμα»

Θέση σχετικά με τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ στη Μινεάπολη των ΗΠΑ, που έχει προκαλέσει την οργή του κόσμου, πήρε η ΚΑΕ Άρης.

Δημοσιεύτηκε

«Η ανάσα είναι δικαίωμα, η ισότητα είναι δικαίωμα, η ελευθερία είναι δικαίωμα, η ζωή είναι δικαίωμα. Δεν κλείνουμε τα μάτια μας, δεν φοβόμαστε, για να ανασαίνουμε όλοι».

Διαβάστε περισσότερα...

Like us on Facebook !

ΥΠΟΣΤΗΡΙΚΤΕΣ

Advertisement

Ενδιαφέροντα