Connect with us

Χριστόδουλος Φερεντίνος

Εθνική Blog: Κακοντυμένη μέρα, αργήσαμε

Εθνική Blog: Κακοντυμένη μέρα, αργήσαμε

Η ώρα του απολογισμού είναι πάντα και η πιο δύσκολη. Η Εθνική μπορεί να μάτωσε για να πάρει το +12 κόντρα στους Τσέχους, όμως η υπερπροσπάθεια των διεθνών δεν ήταν αρκετή. Ο Χριστόδουλος Φερεντίνος αναρωτιέται γιατί αργήσαμε να παίξουμε όπως μας άρμοζε, ψάχνει τα λάθη της αποτυχίας και κλείνει με μία ελπίδα για την Ολυμπιάδα.

Αργήσαμε, μάγκες. Αργήσαμε να μπούμε στο κλίμα μιας μεγάλης διοργάνωσης. Αργήσαμε να καταλάβουμε πως σε όλα τα ματς πρέπει να παίζεις με το μαχαίρι στα δόντια. Αργήσαμε να συνειδητοποιήσουμε πως σε ένα τουρνουά όπως το Παγκόσμιο δεν υπάρχει το αύριο στο λεξιλόγιο. Αργήσαμε να βρούμε αυτό που μας ταιριάζει στο παρκέ. Αργήσαμε, το τρένο πέρασε και μας αποχαιρέτησε. Είμαστε εκτός από το Παγκόσμιο, μόλις από την φάση των 16.

Πώς το είχε γράψει ο Αγγελάκας στο τραγούδι που ερμήνευσε με τις «Τρύπες»; «Άχαρη μέρα, στείλε ως εδώ βρόμικο αέρα, βρόμικο φως. Παίξε για μας, χάσε για μας, σβήσε, σβήσε, σβήσε για μας». Ένα τετράστιχο ίσον 9 Σεπτεμβρίου του 2019 για την Εθνική ομάδα του μπάσκετ. Ελπίδα, μάχη, πίστη και τέλος απογοήτευση. Παίξαμε, χάσαμε, σβήσαμε. Ναι, αποτύχαμε.

Πήγαμε με κατώτερο στόχο την οκτάδα και ανεβάσαμε -όπως εν τέλει αποδείχθηκε- τον πήχη πολύ ψηλά για τα δεδομένα μας. Μπορεί το ατομικό ταλέντο να υπήρχε, ίσως και να ξεχείλιζε, όμως ομάδα δεν γίναμε ποτέ εντός παρκέ με εξαίρεση το παιχνίδι ζωής και θανάτου με τους Τσέχους. Φτάσαμε με το ενάμιση πόδι στον γκρεμό για να καταλάβουμε πως μόνο αν μοχθήσουμε πραγματικά για κάτι θα προχωρήσουμε στην διοργάνωση.

 

Είναι κρίμα που παίξαμε έτσι σήμερα. Δείξαμε πως είμαστε καλύτεροι από την εικόνα που παρουσιάζαμε. Δεν ξέρω αν αυτό λέγεται έλλειψη αυτοπεποίθησης ή υπερφίαλη αλαζονεία, πάντως σίγουρα αποδεικνύει την λανθασμένη μας νοοτροπία. Δεν αρκεί να είσαι καλός στα χαρτιά. Πρέπει να το αποδείξεις και στην πράξη, ειδικά κόντρα σε ομάδες λιγότερο ταλαντούχες και ικανές.

Δυστυχώς δεν μπορέσαμε ποτέ στο τουρνουά να συνειδητοποιήσουμε το μεγαλείο του Γιάννη. Άλλωστε, το ελληνικό μπάσκετ δεν έχει γνωρίσει ποτέ ξανά έναν star αυτού του βεληνεκούς και ανάλογου εκτοπίσματος. Πιστέψαμε πως είναι ευκολότερο να βάλεις τον Αντετοκούνμπο στο στυλ της ομάδας, παρά να στήσεις την ομάδα γύρω από αυτόν με αποτέλεσμα η επίδραση του στο παιχνίδι μας να είναι πολύ μικρή σε σχέση με τις δυνατότητες του. Όμως και ο Γιάννης έπεσε στην παγίδα.

Δεν κατάφερε να ελέγξει την ψυχολογία του, να προφυλάξει τον εαυτό του και να μείνει ψυχραιμότερος κατά την διάρκεια των παιχνιδιών. Οκ, ήταν το πρώτο του μεγάλο τουρνουά σαν ηγέτης. Οκ, έλλειπε τρία χρόνια από τα καλοκαίρια της Εθνικής. Κάτι, όμως, δεν δούλεψε σωστά. Οι πλάτες του αναγκάστηκαν να τραβήξουν ένα βάρος που ίσως δεν είναι ακόμη έτοιμος να κουβαλήσει. Ίσως αυτό το τουρνουά να του έδειξε τον δρόμο για την συνέχεια του στην Εθνική. Όποια και αν αυτή είναι, όσες φορές και αν ξαναδώσει το παρόν στην ομάδα.

Πέραν τούτου, πήραμε το ρίσκο με τα φόργουορντ και δεν βγήκε. Δεν θα κακολογήσω τον Σκουρτόπουλο. Αλλιώς το είχε στο μυαλό του, αλλιώς βγήκε στην πράξη και είναι αρκετά δύσκολο να αλλάζεις αγωνιστική λογική μέσα σε ένα τουρνουά μικρής διάρκειας. Δεν ξέρω αν ισχύει το γεγονός πως η Εθνική ήταν προετοιμασμένη για άλλο πλάνο με τον Ντόρσεϋ στο δυναμικό της, αλλά δεν μπορεί ένας παίκτης με μηδαμινή συμμετοχή στην ομάδα κατά το παρελθόν να αλλάξει τόσο πολύ την εικόνα μας και τις τύχες μας στην διοργάνωση.

Βέβαια, δεν γίνεται να μην σχολιάσεις μερικές επιλογές που φαινόταν περίεργες από την αρχή του τουρνουά. Η επιλογή του Βασιλόπουλου στην τελική δωδεκάδα δεν απέκτησε ποτέ ουσία σε μία ομάδα γεμάτη από τριαροτεσσάρια και άδεια από κοντούς, η… αντικατάσταση του Κόνιαρη από τον Μάντζαρη δεν εξηγήθηκε αγωνιστικά αλλά μόνο για λόγους ηθικής ανταμοιβής προς τον δεύτερο (παρότι συμφωνώ με την συμμετοχή του Μάντζα στην δωδεκάδα), ενώ παίκτες όπως ο Θανάσης Αντετοκούνμπο και ο Γιαννούλης Λαρεντζάκης δεν πήραν όσο μερίδιο στην πίτα τους αναλογούσε.

Τα δύο αυτά παιδιά έδειξαν ότι μπορούσαν να προσφέρουν πολύ ενέργεια, πολύ τσαμπουκά και ακόμη περισσότερο πάθος στα κομβικά παιχνίδια και ειδικά όταν η φάση στράβωνε. Δυστυχώς δεν τους εμπιστευθήκαμε νωρίς. Ας μην το προσωποποιήσουμε παρόλα αυτά. Δεν έχει κανένα νόημα, ούτε θα κερδίσει κανείς κάτι. Πάντως, γεννούν μια ελπίδα για το μέλλον.

Το θέμα είναι ότι πρέπει να βρούμε τον τρόπο να επανέλθουμε στις κορυφές του Παγκόσμιου μπάσκετ. Βήμα – βήμα, αλλά σωστά. Να επιλεχθούν πρόσωπα που μπορούν να εμπνεύσουν και είναι ικανά να καινοτομήσουν στο μπάσκετ. Είναι αναγκαίο, να βρούμε ένα σύνολο που θα δουλεύει με κοινή νοοτροπία και προσήλωση στο παιχνίδι και όχι να αλλάζουμε τακτική ανάλογα με την διοργάνωση και το αν βρίσκεται ο Γιάννης σε αυτήν.

Επίσης η πανάκια της έλλειψης σουτέρ ας σταματήσει γιατί υπάρχουν παίκτες Έλληνες που έχουν ζεστό χέρι. Και αν για κάποιον λόγο δεν θέλουμε ή δεν μπορούμε να ξανακαλέσουμε τον Μπράμο, δεν βάζουμε τον ΜήτρουΛονγκ στην Εθνική, δεν συμπληρώνουμε την δωδεκάδα σε ένα Παγκόσμιο με τον Βασιλειάδη ή δεν εμπιστευόμαστε παιδιά όπως ο Σάκοτα ας βρούμε τρόπο να σκοράρουμε αλλιώς. Πάντως σουτέρ 3-4 καθαρόαιμους το ελληνικό μπάσκετ ακόμα διαθέτει.

Το πρόβλημα του σουτ θα φανεί ακόμη περισσότερο στο μέλλον εάν η πλειονότητα των Ελλήνων προπονητών στις μικρές ηλικίες δεν συνειδητοποιήσει πως κάθε παιδί πρέπει πρώτα να μάθει να βάζει την μπάλα στο καλάθι και μετά να μυηθεί στην άμυνα.

Ακριβώς επειδή εξάγουμε καλούς προπονητές και ένα συγκεκριμένο μοντέλο μπάσκετ νομίζω πως έχουμε παγιδευτεί στο να υπηρετούμε δίχως τέλος την λογική του αργού – «σκεπτόμενου» παιχνιδιού ακόμη και στις ακαδημίες. Δεν βοηθά σε τίποτα τον 12χρονο αθλητή που παίζει μπασκετάκι γιατί το γουστάρει να μάθει τι είναι η ζώνη ρε παιδιά τι να το κάνουμε. Καλή η άμυνα, αλλά αν δεν μάθεις να το ματώνεις το διχτάκι μπασκετμπολίστας υψηλού επιπέδου δεν γίνεσαι. Ελπίζω πάντως πως ο τρόπος που παίζει ο Γιάννης βοηθήσει να «ξυπνήσουμε» αναφορικά με το σουτ και την γρήγορη εκτέλεση. Γιατί και φέτος που πήγαμε να το κάνουμε δεν μπορούσαμε και φάνηκε γρήγορα – γρήγορα.

Ας μην το τραβάμε παραπάνω, αυτά είναι αρκετά για την ώρα. Η Εθνική και προπάντων η Ομοσπονδία οφείλει να πάρει ριζικές αποφάσεις. Οφείλουμε να στελεχώσουμε αυτήν την κορυφαία ομάδα με πρόσωπα που θα μας κάνουν να πάρουμε την πρόκριση για την Ολυμπιάδα και μία διάκριση εκεί. Οφείλουμε να βάλουμε πίσω μερικούς εγωισμούς και να κοιτάξουμε αμιγώς το καλό της ομάδας για τα επόμενα χρόνια. Φέτος, άλλωστε κλείσαμε δεκαετία από την Πολωνία… Παλέψαμε, προσπαθήσαμε, αλλά ως εδώ μπορούσαμε δυστυχώς όπως αποδείχθηκε.

Έχουμε μια δεκαετία να εκμεταλλευτούμε το φαινόμενο «Giannis». Η ευθύνη όλων είναι τεράστια για να μην χαθεί αυτή η ιστορική ευκαιρία της Εθνικής. Τελειώνοντας κοιτώντας το φως έξω από το τούνελ, ας πούμε πως αυτό που κερδίσαμε είναι πως -μάλλον- καταλάβαμε ποιος είναι ο Γιάννης και αυτός κατάλαβε τι πρέπει να κάνει. Με την ευχή να συζητάμε για μπάσκετ και του χρόνου το καλοκαίρι, η Εθνική γυρνά στην Ελλάδα με ένα τεράστιο «γιατί» στην βαλίτσα. «Γιατί» κακοντυμένη μέρα, αργήσαμε;

ΥΓ1: Δεν υπάρχουν το τέταρτο και το πέμπτο φάουλ του Γιάννη και ήταν τραγική η αντιμετώπιση του στο τουρνουά από τους διαιτητές. Αν μη τι άλλο, είναι ο MVP του NBA τι να κάνουμε.

ΥΓ2: Ο Νικ έκανε μεγάλο ματς, αλλά δεν έφτανε. Χρωστάει στην Εθνική μία μεγάλη διοργάνωση ο Καλάθης που είναι πιστός στην ομάδα κάθε καλοκαίρι.

ΥΓ3: Ο Σκουρτόπουλος έχει μερίδιο ευθύνης, αλλά δεν είναι ο μόνος υπαίτιος. Λοιδορήθηκε και χλευάστηκε όσο λίγοι και μεταξύ μας δεν του άξιζε. Η προσπάθεια του αναγνωρίζεται, όπως και το καλό κλίμα και η μία ήττα στα προκριματικά. Το πρότζεκτ πάντως απέτυχε…

 

 

Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Like us on Facebook !

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ ΤΙΤΛΟΥΣ

More in Χριστόδουλος Φερεντίνος