Connect with us

Κωνσταντίνος Πανάς

Εμείς γιατί δεν βγάζουμε Κορκμάζ πλέον;

Εμείς γιατί δεν βγάζουμε Κορκμάζ πλέον;

Τι συνέβη στην «αιώνια» ελληνική σχολή; Γιατί δεν βγάζουμε πλέον ταλέντα να επανδρώσουν την Εθνική μας; Ποιοι είναι οι βασικοί τομείς που δεν επιτρέπουν την ανέλιξη των νεαρών αθλητών στο κορυφαίο επίπεδο; Αναλύει ο coach Κωνσταντίνος Πανάς.

Παρακολουθώντας το χθεσινό αγώνα της Ελλάδας με την Τουρκία και μένοντας έκθαμβος με την ανάπτυξη που σημείωσε ο Φουρκάν Κορκμάζ… Μου γεννήθηκε ένα ερώτημα «Γιατί εμείς σαν Έλληνες πάσχουμε να βγάλουμε ένα τέτοιο νεαρό αθλητή έτοιμο για το υψηλότερο επίπεδο;».

Λίγα χρόνια πιο πριν οι δικοί μας 97αρηδες Χαραλαμπόπουλος, Παπαγιάννης, Κόνιαρης, Φλιώνης, Μουράτος κλπ, κατακτούσαν την κορυφή της Ευρώπης στις μικρές ηλικίες την ώρα που ο άσημος Κορκμάζ έβγαινε 9ος και 10ος  και μάλιστα όντας τρίτος σκόρερ πίσω από το τότε μεγάλο ταλέντο της Τουρκίας, Γκιουρτσεβέν(Τον οποίο έδιωξε κακήν κακώς ο Ομπράντοβιτς από την Φενέρ).

Ο παίκτης τότε αγωνιζόταν στη Banvit χωρίς να δέχεται τις τιμές των δικών μας παιδιών που ανήκαν σε Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό, ΠΑΟΚ, ΑΕΚ κλπ… Φυσικά η δικιά μας φουρνιά θα έσπερνε τον φόβο και το τρόμο στην Ευρώπη τα επόμενα χρόνια…

Περίπου τρία με τέσσερα χρόνια μετά η ιστορία έχει γραφτεί αλλιώς… Ο Κορκμάζ έχει κάνει το υπερατλαντικό ταξίδι για τους Σίξερς έχοντας μάλιστα αξιοσημείωτα λεπτά συμμετοχής την ώρα που ο μοναδικός 97αρης της Ελλάδας που κατάφερε κάτι παρόμοιο(Παπαγιάννης) θεωρείται ακόμη αλλαγή του βετεράνου Γιάννη Μπουρούση.

Ο Φουρκάν Κορκμάζ ΔΕΝ ήταν MVP στο Βόλο… Και όμως χθες πέταξε μια ωραία 25αρα στην Ελλάδα για να τον έχουμε στο νου μας στο προσεχές παγκόσμιο της Κίνας. Ο δικός μας MVP έχει αλλάξει ήδη 5 ομάδες στα 22 του και είναι συνέχεια υπό αμφισβήτηση, ο Κόνιαρης ξανά έκανε φέτος το άλμα στον Ολυμπιακό, αλλά ο ρόλος του είναι ερωτηματικό, ο δε Παπαγιάννης που θεωρείται ο starter του Παναθηναϊκού είναι και θα είναι υπό αμφισβήτηση μέχρι να κάνει σταθερά καλά ορισμένα πράγματα και πάει λέγοντας…

Γιατί όμως εμείς σαν χώρα αδυνατούμε πλέον να βγάλουμε παίκτες σαν τον Φουρκάν Κορκμάζ; Φταίνε οι προπονητές; Φταίνε οι παίκτες; Ποιος έχει μεγαλύτερη ευθύνη;

Δεν χρειάζεται να ρίξουμε την ευθύνη εξ’ ολοκλήρου σε κάποιο συγκεκριμένο τομέα. Το ταλέντο που μπορεί να διακρίνεται σε φυσικά προσόντα ή άλλους τομείς μέσα στο παιχνίδι καλλιεργούνται και φτάνουν στη κορυφή μέσα από τη σκληρή δουλειά. Η τύχη παίζει και αυτή το ρόλο της. Σίγουρα όμως εκεί έξω υπάρχει κάποιος άλλος που δουλεύει πιο σκληρά, την ώρα που ΕΣΥ επαναπαύεσαι… Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κίνητρο που πρέπει να δοθεί στα νέα παιδιά.

Όση δουλειά και αν κάνεις… Δεν θα είναι ποτέ αρκετή… Γιατί πάντα εκεί έξω υπάρχουν άλλοι που δουλεύουν περισσότερα από εσένα…

Αυτό όμως δεν πρέπει να εκφραστεί ως ηττοπάθεια και να καταλήγουν τα παιδιά να τα παρατάνε, αλλά ως ένας λόγος να δουλέψεις περισσότερο από το καθένα.

Ποιος φταίει λοιπόν; Είναι όλα ένας φαύλος κύκλος… Φταίνε οι προπονητές, οι παίκτες, οι γονείς, οι μάνατζερ, οι πρόεδροι των ομάδων, οι δημοσιογράφοι κ.ο.κ.

Ο ρόλος του προπονητή θα πρέπει να είναι εκείνος που θα καθοδηγήσει το παιδί και θα του προσδώσει αξίες και ιδανικά που θα τα κουβαλάει μια ζωή. Ο ρόλος του γονέα θα πρέπει να είναι υποστηρικτικός και ενίοτε επικριτικός.

«Αν ο ίδιος ο γονέας δεν προσγειώσει το παιδί του στο έδαφος… ΚΑΝΕΙΣ δεν θα το κάνει».

Σκεφτείτε ότι με το προπονητή το παιδί περνάει έξι με εφτά ώρες την εβδομάδα χρόνο μαζί, όταν όλο τον υπόλοιπο χρόνο μπορεί να βρίσκεται σπίτι με τον γονέα. Επομένως όσο καλός και να είναι ο προπονητής, αν ο γονέας δεν τηρήσει την ίδια φιλοσοφία, το παιδί θα ξεφύγει.

Και φυσικά υπάρχουν και εκείνοι οι μάνατζερ οι οποίοι μαζεύουν τα παιδιά από τα δώδεκα γεμίζοντας τα με τις γνωστές «παπάτζες» του χώρου. Τα μυαλά τους παίρνουν αέρα και τα παιδιά από τα δεκαέξι τους ξεχνάνε ότι παίζουν στην Ελλάδα και απαιτούν χωρίς δουλειά να ΜΠΟΥΝ να παίξουν επειδή έχουν μάνατζερ που τους τάζει λαγούς με πετραχίλια.

Ευτυχώς σε αυτό το χώρο υπάρχουν και μάνατζερς που είναι πρώτα απ’ όλα άνθρωποι και καθοδηγούν τους παίκτες και τους γονείς τους με τα σωστά πρότυπα. Δουλειά, δουλειά και πάλι δουλειά.

Έπειτα όταν ο παίκτης φτάνει σε μια ηλικία να διακρίνεται και να μπορεί να τον βλέπει το ευρύ κοινό μπαίνουμε στους δημοσιογράφους οι οποίοι ξεκινάνε με διθυράμβους «νέοι γκάληδες» και «νέοι αντετοκούνμπος» όταν το παιδί ΔΕΝ μπορεί να διαχειριστεί τόση δημοσιότητα.

Και όταν αυτά τα παιδιά καταλήγουν να έχουν προτάσεις από τις μεγάλες ομάδες της Ελλάδος πετάνε τη σκούφια τους και πάνε με κλειστά μάτια χωρίς να αναλογιστούν τις συνέπειες που μπορεί να έχει μια τέτοια μεταγραφή.

Αρχικά για πολλούς νέους το να κλείσουν από τα 16 τους στον Παναθηναϊκό, την ΑΕΚ ή τον Ολυμπιακό είναι το τέλος της καριέρας τους. Έφτασαν στους στόχους τους. Έκτοτε σταματάει η δουλειά και υπάρχει η απαίτηση να βγουν να παίξουν αυτά τα παιδιά επειδή είναι μεγάλα ταλέντα… Όχι νεαρέ αθλητή… Όταν πας σε τέτοια σωματεία δεν τελειώνει η κατάσταση… ΤΟΤΕ ξεκινάς

Οι πρόεδροι φυσικά δεν πάνε πίσω έτσι; Σπαταλάνε εκατομμύρια σε νεαρά παιδιά για να τα δέσουν στο σύλλογο τους… Απαιτούν αυτά τα παιδιά να παίζουν και ας καούν δεν βαριέσαι; Θα φάμε και τέσσερις, πέντε προπονητές, αρκεί να παίξει ο Γιωργάκης ή ο Τασούλης.

Ο καθένας από εμάς… Προπονητές… Δημοσιογράφοι… Μάνατζερς… Γονείς… Πρόεδροι… Οι ίδιοι οι παίκτες… Όλοι φέρουμε μερίδιο ευθύνης στην στασιμότητα του ελληνικού μπάσκετ.

Αν δεν αλλάξουμε μυαλά και μάθουμε να σεβόμαστε ο καθένας την δουλειά του άλλου, βάζοντας όρια… Όταν ο νεαρός αθλητής αρχίζει να δουλεύει δίχως αύριο… Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και χωρίς την πίεση και την απαίτηση να βγει μπροστά σε νεαρή ηλικία… Όταν αφήσουμε τα πράγματα να λειτουργήσουν φυσιολογικά και δεν τα πιέσουμε χρυσοπληρώνοντας «παπατζήδες» που θα μας βρουν ομάδα για να λέμε ότι παίζουμε στην Α1… Τότε και μόνο τότε… Ίσως δούμε ξανά ένα Διαμαντίδη, ένα Σπανούλη και ένα Παπαλουκά… Οι οποίοι δεν κέρδισαν μετάλλια και δεν είχαν ανάλογες τιμές από τα media… Αλλά μεγαλούργησαν και σε ατομικό και σε συλλογικό επίπεδο…

Προς τους προπονητές… Συνεχίστε να δουλεύετε με πάθος και να αγαπάτε τα νέα παιδιά… Ακόμη και αν τα φώτα δεν πέφτουν πάνω σας θα υπάρξουν εκείνοι οι αθλητές που πάντα θα σας μνημονεύουν.

Προς τους παίκτεςΔουλειάΧαμηλά το κεφάλι και πάλι δουλειά!

Προς τους γονείς… Να αγαπάτε τα παιδιά σας, αλλά να τους δίνεται και χώρο χωρίς να πιέζετε καταστάσεις.

 

 

Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Like us on Facebook !

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ ΤΙΤΛΟΥΣ

More in Κωνσταντίνος Πανάς