Connect with us

BLOGS

Όχι άλλο ΝΒΑ!

Ο coach Κωνσταντίνος Πανάς σχολιάζει στο Jumpshot το ΝΒΑ που με τον τρόπο που παίζεται πλέον κάνει κακό στα νέα παιδιά και τα προτρέπει να αρχίσουν να παρακολουθούν αγώνες εθνικών κατηγοριών.

Είναι πολύ δύσκολο στην εποχή της αυτοπροβολής, όπου ο ναρκισσισμός του ανθρώπου έχει φτάσει στο κατακόρυφο να μπορέσεις να εμπνεύσεις τα νέα παιδιά. Εσύ ένας «ασήμαντος» προπονητής ακαδημιών να μπορέσεις να τα κάνεις να πιστέψουν σε ιδανικά σημαντικότερα από αυτά που πρεσβεύει το ΝΒΑ σήμερα…

Δυστυχώς ή ευτυχώς σαν παιδί μεγάλωσα με τους Σακραμέντο Κινγκς του Στογιάκοβιτς, τους Σανς του Νας, τους Σέλτικς του Γκαρνέτ, τους Σπερς του Ντάνκαν, του Τζινόμπιλι και του Πάρκερ, τους Λέικερς του Μπράιαντ, του Ο’Νιλ, τους Καβαλίερς του rookie Τζέιμς κλπ. Πρόλαβα τον Άιβερσον στα τελειώματα του και τους Σούπερσόνικς του Πέιτον. Και φυσικά τους Χιτ του Γουέιντ, τους Μάβερικς του Νοβίτσκι και άλλα πολλά.

Για εμένα το ΝΒΑ σταμάτησε με την ραγδαία άνοδο των Γκόλντεν Στέιτ Γουόριορς ή λίγο νωρίτερα με τις υπερομάδες που έφτιαξαν οι Χιτ και οι Καβαλίερς. Παρότι θα χαζέψω στιγμιότυπα και λατρεύω τη δουλειά που έχει ρίξει ο Στεφ Κάρι ή ο Λεμπρόν Τζέιμς δεν μπορώ να εναρμονιστώ με αυτό που πρεσβεύει το ΝΒΑ πλέον.

Είναι δυνατόν να γίνεται επίθεση από τα 10 μέτρα χωρίς καν να ξεκινήσει το σύστημα; Και τι να πεις στον αμυντικό σου μετά; Και πώς να κάνεις παρατήρηση στα νέα παιδιά που προσπαθούν κάτι ανάλογο χωρίς να ξέρουν καν να σουτάρουν.

Τα παιδιά ειδικά στις αναπτυξιακές ηλικίες αναζητούν πρότυπα βάσει τα οπτικοακουστικά ερεθίσματα τους. Όταν βλέπουν λοιπόν να γίνεται «σάλος» με τους πενήντα πόντους του Χάρντεν ή τα δεκαπέντε τρίποντα του Κάρι από το κέντρο, τότε πλέον ξέρω ότι το μπάσκετ όπως το αγάπησα έχει πεθάνει.

Προσέξτε για να μην το πάμε στο άλλο άκρο… Οι Γουόριορς είναι ίσως η κορυφαία pace & space ομάδα που εμφανίστηκε ποτέ. Ο συγχρονισμός, οι κινήσεις, το διάβασμα… Είναι ομάδα από άλλο πλανήτη. Από το space jam ας πούμε… Οι παλαιοί θα θυμούνται.

Παρόλα αυτά τα παιδιά μπαίνουν στο ίντερνετ και προσπαθούν να κάνουν σταυρωτές σαν του Ίρβινγκ… Δεν τις πετυχαίνουν κυρίως μέσα στο παιχνίδι και απογοητεύονται.

Μιλάμε φυσικά για αθλητές που έχουν ρίξει τόνους δουλειάς και κάνουν το λιγότερο τρεις με τέσσερις προπονήσεις την ημέρα… Ενδυνάμωση, τακτική και άλλα πολλά, την ώρα που το παιδί πάει στο σχολείο, κάθεται παίζει δύο ώρες με το κινητό του και με μια ώρα προπόνηση στις ακαδημίες έχει την απαίτηση να κάνει ακριβώς τα ίδια πράγματα με αυτά που κάνουν οι σταρ του ΝΒΑ.

Σαφώς δεν είμαι κατά στο να δοκιμάζουν τα παιδιά να πράγματα. Είμαι όμως υπέρ της άποψης ότι πρέπει να υπάρχει μια πυραμίδα όσον αφορά την άνοδο τους. Μια κλιμακωτή ανάπτυξη που θα ξεκινά από τα ερεθίσματα που θα αποκτήσουν από την παιδική τους ηλικία.

Καλό το ΝΒΑ. Καλός ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός, η ΑΕΚ, ο ΠΑΟΚ, ο Άρης… Αλλά δεν έχουμε όλοι στο σπίτι μας το μικρό «Γκάλη». Μπορεί ο Γιωργάκης να μπορεί να φτάσει μέχρι τη Γ Εθνική. Θα είναι τεράστιο επίτευγμα.

Αλλά σας προτρέπω να αρχίσετε να τα πηγαίνετε σε τέτοιους αγώνες. Α2Β’ Εθνικής ή και Γ’ Εθνικής. Να μπορέσουν τα παιδιά να αντιληφθούν τι χρειάζεται για να φτάσει κανείς να παίζει σε τέτοιες κατηγορίες έτσι ώστε να αρχίσει να ονειρεύεται και ψηλότερα.

Δεν γίνεται να ξεκινάς το μπάσκετ και να νομίζεις ότι είσαι για Α1, ενώ σε ερασιτεχνική κατηγορία δεν μπορείς να δεις μια απλή πάσα ή να κατεβάσεις με ασφάλεια τη μπάλα.

Εννοείται πως πρέπει να υπάρχουν όνειρα, αλλά όλοι οι αστέρες του ΝΒΑ – Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο – έχουν αφήσει το «κουφάρι» τους στο γήπεδο για να είναι εκεί που είναι σήμερα. Ο Γιάννης ας πούμε δεν ξύπνησε ένα πρωί σκέφτηκε ότι στις «2 μ.μ» έχω προπόνηση, ας παίξω λίγο playstation να περάσει η ώρα. Σκεφτόταν το μπάσκετ όλη μέρα. Ξύπνησε και έκανε κάμψεις. Μετά τη προπόνηση έκανε ασκήσεις στην εξέδρα.

Ο τεράστιος Γκάλης στις προπονήσεις του Άρη τη δεκαετία του ’80. Φορούσε βαράκια στα πόδια και στα χέρια και έκανε «σκαλοπατάκια» επί μιάμιση ώρα μετά τη προπόνηση ενώ όλοι οι συμπαίκτες του είχαν φύγει.

Μπορείτε λοιπόν να καταλάβετε ότι μόνο με σκληρή δουλειά θα μπορέσετε να φτάσετε ψηλά.

Αλλάξτε λοιπόν τα πρότυπα σας. Αρχίστε να βλέπετε περισσότερα ματς εθνικών κατηγοριών. Θα απολαύσετε περισσότερο το μπάσκετ εκεί πιστέψτε με. Και ξέρετε γιατί; Γιατί πολλοί από αυτούς τους παίκτες που δίνουν την ψυχή τους εκεί… ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΝΤΑΙ. Όπως εσείς μικροί μου αθλητές. Κάνετε αυτό που αγαπάτε. Αυτό κάνουν και αυτοί. Τιμούν το παιχνίδι και έπειτα τους εαυτούς τους. Είναι ερασιτέχνες ή αλλιώς εραστές της τέχνης… Εραστές του μπάσκετ.

Το ΝΒΑ πρεσβεύει το θέαμα και έπειτα την ουσία… Για να φτάσουν όμως να κάνουν «χαβαλέ» με τις τρομερές κινήσεις τους έχουν φτάσει την ουσία σε τέτοιο βαθμό, ώστε να θεωρούνται επαγγελματίες… Απλά να θυμάστε ότι και αυτοί κάποτε ήταν παιδιά με όνειρα που δούλευαν καθημερινά. Αφήστε λοιπόν τα κινητά. Πιάστε μια μπάλα και συνεχίστε να ονειρεύεστε.

Και πριν από το ΝΒΑ. Πριν τη Euroleague. Πριν το Champions League. Όλοι αυτοί οι παίκτες που θαυμάζετε στη τηλεόραση ξεκίνησαν από ακαδημίες σαν εσάς. Ορισμένοι από αυτούς έπαιξαν πρώτα σε μικρότερες κατηγορίες, οπότε μην «σνομπάρετε» αυτά τα παιχνίδια. Θα διδαχθείτε πολλά περισσότερα από όσα παίρνετε από ένα ντέρμπι Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού.

Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Like us on Facebook !

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ ΤΙΤΛΟΥΣ

More in BLOGS