Connect with us

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ

Ο Δημήτρης Μαργέλης «αποκαλύπτεται» στο jumpshot.gr (pics-vids)

Ο Δημήτρης Μαργέλης «αποκαλύπτεται» στο jumpshot.gr (pics-vids)

Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα Ελληνικά ταλέντα. Είναι ο ορισμός του «δουλευταρά». Πέρυσι, έκανε το μεγάλο βήμα και μετακόμισε στην Αμερική, ώστε να διεκδικήσει με αξιώσεις το όνειρο του.  Ο λόγος, για τον guard/forward των Whitfield Warriors, Δημήτρη Μαργέλη.

Το όνομα «Δημήτρης Μαργέλης», μπορεί να μη λέει κάτι στο ευρύ κοινό. Όμως, οι… μυημένοι του αθλήματος τον γνωρίζουν καλά. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα ελληνικά μπασκετικά prospects που κάνει θραύση στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού. Ο νεαρός Έλληνας καλαθοσφαιριστής, εντάχθηκε πέρυσι στο high school του Whitfield σαν junior, ενώ φέτος είναι η τελευταία του χρονιά σαν senior. Φυσικά, μεγάλος του στόχος είναι να παίξει στο NCAA. Ο Μαργέλης δουλεύει καθημερινά και η βελτίωση του είναι αλματώδης. Επίσης, προέρχεται από δύο εξαιρετικές εμφανίσεις, αφού στους τελευταίους δύο αγώνες, μετρά 25 πόντους μέσο όρο και ήδη πολλά κολλέγια του χτυπούν την πόρτα.

Ο Δημήτρης Μαργέλης, «αποκαλύπτεται» στο jumpshot.gr και στον Πάνο Παναγιωτόπουλο.

Δημήτρη καλησπέρα. Σε ευχαριστώ πολύ για την αποδοχή της συνέντευξης. Καταρχήν, θέλω να μου περιγράψεις τη ζωή σου στην Αμερική. Τι σου αρέσει, τι δεν σου αρέσει και πως περνάς τον ελεύθερο σου χρόνο, αν υπάρχει.

Καλησπέρα Πάνο, εγώ σε ευχαριστώ για την πρόσκληση! Η πόλη στην οποία μένω είναι πολύ ήσυχη ενώ το σπίτι της οικογένειας που με φιλοξενεί βρισκεται σε ένα υπέροχο φυσικό περιβάλλον, κυριολεκτικά μέσα στο δάσος. Γενικά δεν έχει πάρα πολλά εμφατικά πράγματα να κάνεις πέρα από το να πηγαίνεις σε σπίτια φίλων. Επίσης συνηθίζουμε να πηγαίνουμε αρκετά στο Mall εδω κοντά και να βλέπουμε ταινίες στο σινεμά. Αυτο που δεν μου αρέσει είναι ότι κυριολεκτικά για να μετακινηθείς θες μόνο αυτοκίνητο γιατι οι αποστάσεις είναι μεγάλες και δεν υπάρχουν πολλά μέσα μεταφοράς, συν του ότι οι άνθρωποι ξοδεύουν πολλά χρήματα για βενζίνη κάθε εβδομάδα.

Πότε σου «γεννήθηκε» η ιδέα να αφήσεις την Ελλάδα και να πας στην Αμερική, ώστε να συνδυάσεις μπάσκετ και σπουδές ;

Το συζητούσα με τους γονείς μου απο την ηλικία των 15 ετών. Επίσης ο πατέρας μου, όταν ήταν στην ηλικία μου, πήγε σχολείο στην Aμερική και μετά κολλέγιο. Συνολικά έκατσε πέντε χρόνια. Βάσει των εμπειριών που απέκτησε, μου μίλαγε συνέχεια για αυτό και ουσιαστικά ήθελα να ακολουθήσω το ίδιο μονοπάτι. Δεν φοβόμουν την ιδέα μόνο και μόνο γιατί ο πατερας μου με έκανε να αισθάνομαι άνετος για μια τέτοια κατάσταση.

Έχεις περάσει από αρκετές ακαδημίες στην Ελλάδα. Κατά τη γνώμη σου, ποιο είναι το επίπεδο προπονήσεων στην Ελλάδα σε σύγκριση με την Αμερική.

Πιστεύω πως οι προπονήσεις σε επίπεδο high school είναι πιο οργανωμένες. Στην ομάδα μου για παράδειγμα έχουμε 5 βοηθούς προπονητή και αυτό βοηθάει σε μεγάλο βαθμό. Άλλα δεν θα έλεγα πως οι προπονήσεις στις ακαδημίες στην Ελλάδα είναι ανοργάνωτες, είναι απλά διαφορετικό στυλ. Το κυριότερο όμως είναι η ένταση των προπονήσεων. Οι προπονήσεις εδώ, έχουν πολύ υψηλή ένταση καθώς και το γεγονός ότι οι προπονητές δίνουν έμφαση στην κάθε παραμικρή λεπτομέρεια μέσα στο γήπεδο.

Πόσο δύσκολη ή εύκολη ήταν η απόφαση σου να μεταναστεύσεις στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού ; Δεδομένου ότι ήξερες πως θα στερηθείς τους γονείς, τους φίλους σου αλλά και ποιες δυσκολίες συνάντησες ;

Δεν θα έλεγα πως ήταν δύσκολη απόφαση, αλλά όσο πλησίαζε η ώρα να φύγω άρχιζα να θυμάμαι παλιές καλές στιγμές με την οικογένειά μου, αλλά και τους φίλους μου και ένιωθα περήφανο, αλλά ταυτόχρονα σίγουρα η αίσθηση του αποχωρισμού ειδικότερα τις τελευταίες μέρες ήταν πολύ έντονη.

Ποιοι ήταν οι συντελεστές που σε βοήθησαν να φοιτήσεις στην Αμερική;

Ο πατέρας μου, και ο Δρ. Αναστάσιος Καμπουράκης καθηγητής του πανεπιστημίου του Saint Louis.

Πως σε υποδέχτηκαν οι συμμαθητές και οι συναθλητές σου ;

Με περίμεναν πώς και πώς, με κάποια παιδιά μιλάγαμε από πολύ πιο πριν φύγω από την Ελλάδα και ήξεραν για μένα. Την μέρα αφότου προσγειώθηκα για πρώτη φορά, βγήκα με πολλά παιδιά από το σχολείο. Μπορώ να πω ότι με υποδέχτηκαν πολύ ζεστά.

Περιέγραψε μας τη πρώτη σου μέρα στην Αμερική.

Ήταν βράδυ όταν έφτασα. Το επόμενο πρωί, πήγα να δω το σχολείο για πρώτη φορά, είδα τις τάξεις, το γήπεδο, το γυμναστήριο, έμεινα έκπληκτος με τις εγκαταστάσεις! Αργότερα, οπως προανεφερα, βγήκα για φαγητό με παιδιά από το σχολείο ώστε να γνωριστούμε καλύτερα.

Υπήρξε ποτέ κάποια στιγμή που θέλησες να γυρίσεις πίσω στην Ελλάδα;

Ελάχιστες.

Περιέγραψε μας μια συνηθισμένη ακαδημαϊκή και αθλητική ημέρα σου στην Αμερική.

Το σχολείο αρχίζει στις 8:00, παίρνουμε 5 μαθήματα την ημέρα. Το κάθε μάθημα κρατάει περίπου μιάμιση ώρα, μεσημεριανό απο τις 12:00 μέχρι τις 12:30 και η σχολική μέρα τελειώνει στις 3:15 το μεσημέρι. Επίσης, κάποιες μέρες μέσα στη βδομάδα διαβάζουμε μέσα στο σχολείο τα μαθήματα μας για τις επόμενες μέρες γιατί ειδικά όταν είσαι αθλητής δεν έχεις πολύ χρόνο να τελειώσεις τα μαθήματά σου στο σπίτι μετά από μία προπόνηση ή έναν αγώνα. Με εξαίρεση τις Τετάρτες, το μάθημα αρχίζει στις 9:00 και αυτό μου δίνει την ευκαιρία να πηγαίνω για βάρη το πρωί και να κάνω μερικά σουτ πριν το σχολείο. Οι προπονήσεις μας είναι μισή ώρα μετά το σχολείο, οπότε από τη στιγμή που βγαίνουμε από την τάξη πηγαίνουμε αμέσως στα αποδυτήρια για να ετοιμαστούμε ώστε να είμαστε στο γήπεδο στην ώρα μας και ντυμένοι. Οι αγώνες μας είναι όλοι μέσα στη βδομάδα (τυχαίνει να παίζουμε έως και τρία ματς τη βδομάδα) , οπότε τις μέρες που έχουμε αγώνες πηγαίνουμε και σουτάρουμε σαν ομάδα για μια ώρα και έπειτα περιμένουμε ουσιαστικά τη στιγμή να πάμε να παίξουμε το ματς.

Το… μπασκετικό επίπεδο, είναι σίγουρα κλάσεις ανώτερο απ’ ότι της Ελλάδας. Ωστόσο, τόνισε μας από τη δική σου τη πλευρά τις κυριότερες διαφορές της «Ελληνικής» από την «Αμερικάνικη» προπόνηση.

Όπως προανέφερα έχουμε 6 προπονητές στην ομάδα, συμπεριλαμβανομένου τον πρώτο προπονητή, επίσης η προπόνηση κρατάει 2 ώρες, ίσως παραπάνω κάποιες φορές. Στόχος μας σε κάθε προπόνηση είναι να κουραζόμαστε περισσότερο από όσο σε έναν αγώνα ώστε να είμαστε προπονημένοι και να έχουμε ανάσες στα παιχνίδια. Για αυτόν τον λόγο τρέχουμε πάρα πολύ σε καθημερινή βάση, χωρίς μπάλες, πέρα από το να παίζουμε απλά διπλό και να επαναλαμβάνουμε τα συστήματα της ομάδας. Μπορώ να πω οτι η κύρια διαφορά μεταξύ των δύο αυτών μπασκετικών “κόσμων” είναι η αθλητικότητα, ο ρυθμός και η ταχύτητα.

Εδώ λόγω αθλητικών προσόντων των παιδιών που παίζουν σε αυτό το επίπεδο και ο υψηλός ανταγωνισμός για υποτροφίες για κολεγιακό μπάσκετ, η ένταση, ο ρυθμός, και γενικά το γεγονός πως δεν “σε παίρνει”να αφεθείς ούτε κατοχή, ούτε προπόνηση, ούτε μέρα ή βδομάδα, αναγκαστικά χτίζεσαι πιο συγκεντρωμένος και αφοσιωμένος στο έργο σου. Απλά δε θα σου δωθούν ευκαιρίες λόγω του εύρους και βάθους ταλέντου που υπάρχει σε αυτή τη χώρα, εάν δεν κάνεις αυτό που στην Ελλάδα (αλλά και εδώ πολλά παιδιά που μπορεί να μην είναι τόσο εργατικά) θα θεωρούσαμε το “κάτι παραπάνω” για να δείξεις πόσο θέλεις να διακριθείς… Με διάρκεια και συνέχεια πρέπει να θες να βελτιώνεσαι και να υπερβαίνεις αυτό που μπορεί αρχικά να νιώθεις πως είναι το όριό σου! Και τελικά όλα ξεκινούν από δουλειά μέχρι τρέλας σε φυσική κατάσταση και τα απαραίτητα αθλητικά στοιχεία, έκρηξη, ταχυδύναμη, αντοχή, αλτικότητα, κατοχή των βασικών σε συνθήκες αγώνα ολοένα και πιό πιεστικών, ούτως ώστε να μπορέσουμε να αποδίδουμε εναντίον παιδιών που είναι συνήθως πιο ψηλά, εκρηκτικά, και ταλαντούχα από εμάς τους Ευρωπαίους που μπορεί να κατέχουμε καλύτερα κάποια βασικά και στοιχεία κατανόησης του παιχνιδιού.

Επομένως και εγώ και όσοι συμπαίκτες μου αλλά και παιδιά σε άλλα σχολεία που ξέρω πως μάχονται για υποτροφίες μπάσκετ, απλά δεν σκεφτόμαστε καν εάν θα κάνουμε έξτρα προπόνηση ή εάν θα κάνουμε το επιπλέον… Αν δεν το κάνουμε δεν μπορούμε να έχουμε ελπίδες, γιατί κάποιος άλλος που θα βάλει τις έξτρα ώρες θα φανεί!

Τι πιστεύεις πως πρέπει να αλλάξει στην Ελλάδα, ώστε να μπορούν οι αθλητές – μαθητές να συνδυάζουν επαρκώς την άθληση με την ακαδημαϊκής τους πληρότητα ;

Είναι πολύ δύσκολο να συμβεί κάτι τέτοιο στην Ελλάδα, ειδικά από την στιγμή που τα παιδιά μπαίνουν στο Λύκειο και είναι σε διαδικασία Πανελληνίων Εξετάσεων. Είναι πολλά τα πράγματα που θα μπορούσαν να αλλάξουν κατά τη γνώμη μου άλλα το θέμα είναι το “πως” θα συμβεί κάτι τέτοιο.

Ποιο είναι το επίπεδο των μαθημάτων που παρακολουθείς ;

Το Whitfield είναι ένα από τα καλύτερα και δυσκολότερα σχολεία σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες και στόχος του είναι να ετοιμάζει τους μαθητες ώστε να έχουν τα κατάλληλα ακαδημαϊκά εφόδια στο κολέγιο. Προσωπικά μου αρέσει ο τρόπος διεξαγωγής των μαθημάτων και η προσωπική βοήθεια που δίνουν οι καθηγητές στον κάθε μαθητή ή μαθήτρια ξεχωριστά.

Έχει αλλάξει ο χαρακτήρας σου από τότε που έφυγες από την Ελλάδα;

Σίγουρα έχω γίνει πολύ πιο πειθαρχημένος και συγκεντρωμένος στην επίτευξη του στόχου μου. Η Αμερική σε μαθαίνει πώς να κάνεις πράξεις τα ονειρά σου αλλά χωρίς να μιλάς για αυτά.

Τη περσινή χρονιά, υπήρξες συμπαίκτης με τον καλύτερο παίκτη του Μιζούρι σε επίπεδο high school, τον Torrence Watson. Υπήρχε έντονος ανταγωνισμός μεταξύ σας; Επίσης, κέρδισες κάτι από την συνύπαρξη σας;

Ήταν τιμή μου να είμαι συμπαίκτης με έναν παίκτη ο οποίος “μεθαύριο” μπορεί να βρίσκεται στο NBA, μεγάλη ευλογία πραγματικά… Ο Γουάτσον ήταν τελείως διαφορετικός από όλους μας, ένα κόμπο γκαρντ γύρω στα 2 μέτρα, δυνατό παιδί, αθλητικό, με φοβερή ικανότητα στο ένας εναντίον ενός και εξαιρετικός σουτέρ, είχε όλο το πακέτο, ήταν το πιο “βαρύ” όνομα στην Πολιτεία. Με τον Τόρενς στην ομάδα πρώτο μου μέλημα ήταν να μάθω να κάνω τις “βρώμικες” δουλειές μέσα στο γήπεδο, όπως να παίρνω ριμπάουντ, να παίζω καλή άμυνα, και να παίρνω επιθετικά φάουλ που θεωρούνται πολύ σημαντικά στο αμερικανικό μπάσκετ. Το γεγονος οτι ο Γουάτσον τελειωσε την περσινή και τελευταία του στο σεζόν με 32 πόντους μέσο όρο ανά παιχνίδι τα λέει όλα. Κέρδισα και διδάχτηκα πάρα πολλά από την συνύπαρξή μας, και αυτό με έχει βοηθήσει πάρα πολύ την φετινή σεζόν όπου κλήθηκα εγώ και οι συμπαίκτες μου να αντικαταστήσουμε τον 2EZ (too easy) επάξια. Τον ευχαριστώ για όλα και του εύχομαι να είναι πάντα υγιείς και να έχει καλή τύχη στην πρώτη του χρονιά ως “Τίγρης” πια στο κολέγιο του Μιζούρι.

Θέλεις να πεις κάποιο «ευχαριστώ» σε κάποιους ανθρώπους εδώ στην Ελλάδα ή στην Αμερική;

Από την Ελλάδα θέλω να ευχαριστήσω τους γονείς μου για ότι έχουν κάνει για εμένα όλα αυτά τα 18 χρόνια και φυσικά για την συμπαράσταση τους για την απόφαση που πήρα, τους φίλους μου, και όλους μου τους παλιούς μου συμπαίκτες και προπονητές που με βοήθησαν να γίνομαι κάθε μέρα ολοένα και καλύτερος. Από εδώ Σαιντ Λούις θέλω να ευχαριστήσω τους προπονητές μου που μου δείχνουν εμπιστοσύνη, τους συμπαίκτες μου που με κάνουν να νιώθω σαν στο σπίτι μου και με δέχονται στις οικογένειές τους, όλους μου τους φίλους που έχω εδώ και τους καθηγητές μου στο Whitfield.

Πριν σε ευχαριστήσω, θα ήθελες να στείλεις το δικό σου μήνυμα σε αυτά τα παιδιά που έχουν όνειρο να αγωνιστούν στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού ;

Δουλειά, δουλειά, δουλειά… κάτω  το κεφάλι και όλοι οι κόποι και οι θυσίες τους για το άθλημα που αγαπούν θα ανταμειφθούν. Το πιο σημαντικό από όλα να ευχαριστούν τους ανθρώπους που τα στηρίζουν σε καθημερινή βάση, ειδικά τους γονείς τους που κάνουν τα πάντα για τα παιδιά τους ώστε να βγουν επιτυχημενα στις ζωές τους. Και εννοείται πάνω απ’ όλα το σχολείο παιδιά…

Δημήτρη, σε ευχαριστώ πολύ για τη συνέντευξη. Εύχομαι τα καλύτερα!

Εγώ σε ευχαριστώ Πάνο, τιμή μου! Καλά Χριστούγεννα με υγεία εύχομαι!

Παρακολουθείστε δύο από τα καλύτερα φετινά παιχνίδια του Δημήτρη Μαργέλη:

Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Like us on Facebook !

ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΣΕ ΤΙΤΛΟΥΣ

More in ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΕΙΣ