Connect with us

BLOGS

Τα δικά μας είναι πάντα χειρότερα από των «άλλων»! (vid)

Credits: Konstantinos Panas

Ο Κωνσταντίνος Πανάς βλέποντας και ακούγοντας τους οπαδούς της Μακάμπι να ζητωκραυγάζουν για τον Γιάννη Σφαιρόπουλο, θίγει το θέμα του Έλλην «μπατιράκου» προπονητή και του Ξένου «μαέστρου».

Αυτό το στιγμιότυπο με έκανε να νιώσω υπερηφάνεια που ακολουθώ και εγώ με τη σειρά μου το δύσβατο δρόμο του Έλληνα προπονητή. Να νιώσω υπερηφάνεια γιατί ένας άνθρωπος σαν τον Γιάννη Σφαιρόπουλο έπρεπε να πάει στα «ξένα» για να ακούσει το όνομα του να γίνεται σύνθημα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Στην Ελλάδα όμως το άκουγε για το αντί-αισθητικό μπάσκετ που έπαιζε, ξεχνώντας ότι πήγε σε τελικούς Euroleague, κατακτώντας και πολλά πρωταθλήματα στην Ελλάδα. Βέβαια ο Έλληνας ο «άσημος» προπονητής που θα παλέψει ακόμη και με δώδεκα ρολίστες, δεν δικαιούται τις ίδιες ευκαιρίες με ένα ξένο προπονητή στον οποίο μάλιστα οι «προεδράρες» θα αγοράσουν και παικταράδες γιατί έχει όνομα.

Maccabi Fans cheer for Giannis Sfairopoulos

Αυτό το "Γιάννη…. Γιάννη!" είναι το πιο ωραίο στιγμιότυπο της βραδιάς για έναν άνθρωπο που έχει ακούσει πολλά στα μέρη μας… Μπράβο κόουτς!

Δημοσιεύτηκε από ScoutingView στις Πέμπτη, 29 Νοεμβρίου 2018

Πραγματικά όμως γιατί τόση απαξίωση για τα δικά μας παιδιά; Γιατί δεν υπάρχει πίστη στον Έλληνα προπονητή; Γιατί πάντα ο ξένος να κάνει καλύτερη δουλειά; Γιατί να δικαιούται περισσότερες ευκαιρίες και μεγαλύτερο μπάτζετ να χτίσει ομάδα;

Είναι ίσως η μεγαλύτερη κουβέντα που μπορούμε να κάνουμε και φυσικά δεν αφορά μόνο το χώρο του μπάσκετ, αλλά πρέπει να ψάξουμε βαθύτερα στη δομή της κοινωνίας μας και να προβληματιστούμε γιατί τα «δικά μας» είναι πάντα χειρότερα και τα άλλα τα ξένα είναι πάντα καλύτερα, μέχρι αποδείξεως του εναντίου και φυσικά μέχρι να αναγνωριστεί η αξία των «δικών μας» στο εξωτερικό…

Είναι γνωστό ότι η Ελλάδα τρώει τα παιδιά της… Εδώ και αρκετά χρόνια μάλιστα, αυτά τα παιδιά βρίσκουν την ηρεμία, τη γαλήνη, ταυτόχρονα με μεγάλες τιμές στο εξωτερικό. Όχι επειδή είναι ξένοι σε μια άλλη χώρα, αλλά επειδή το αξίζουν. Εξάλλου η αξιοκρατία φαίνεται ότι στην Ελλάδα δεν υπάρχει σε μεγάλο βαθμό…

Χαίρομαι όταν βλέπω ομάδες σαν το Προμηθέα Πατρών που στηρίζει το δικό τους παιδί το Μάκη το Γιατρά ή όταν βλέπω το κόουτς Σερέλη στο Λαύριο ή τον Γιάννη το Καστρίτη στον Αρκαδικό. Παιδιά που ανδρώθηκαν σε αυτές τις ομάδες και όταν ήρθε η ευκαιρία για το υψηλότερο επίπεδο δεν αντικαταστάθηκαν, αλλά τους δόθηκε η ευκαιρία και στηρίχθηκαν μέχρι τέλους…

Αντιθέτως βλέπω έναν άνθρωπο σαν τον Αργύρη Πεδουλάκη, ένα πραγματικό δάσκαλο, πολύ διορατικό άνθρωπο, ο οποίος με το μικρότερο μπάτζετ στην ιστορία του Παναθηναϊκού κατάφερε να πάρει πρωταθλήματα στην Ελλάδα και να φτάσει μια ανάσα από το final-4. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν εκδιώχτηκε κακήν κακώς επειδή έχασε από τον αιώνιο αντίπαλο και στη θέση του ήρθε ένας ξένος που στηρίχτηκε σε τεράστιο βαθμό…

Ο Έλληνας ο «μπατιράκος» που θα πολεμήσει με ότι έχει στα χέρια του δεν δικαιούται μια ευκαιρία σε αντίθεση με το ξένο που θα στηριχτεί μέχρι τέλους…

Γιατί πάντα «σνομπάρουμε» τα δικά μας… Πάντα υποβιβάζουμε την αξία τους… Ίσως επειδή θεωρούμε την Ελλάδα υποδεέστερη σε σχέση με άλλες χώρες… Πάντα θα λέμε ότι έρχεται απ’ έξω, άρα ξέρει περισσότερα…

Ο Έλληνας προπονητής που θα ματώσει για την ομάδα του δεν στηρίζεται από κανέναν… Πρώτα από τους δημοσιογράφους, έπειτα από τους φιλάθλους και έπειτα από τη διοίκηση, ειδικά αν είναι και εναρμονισμένη με τα social media και ακούει τη γνώμη του καθενός…

Ωστόσο η πραγματική αξία φαίνεται εκεί που δουλεύει κανείς με ελευθερία… Εξάλλου ο «Σάρας» το είχε πει… «Δεν με ενδιαφέρουν τα μεγάλα μπάτζετ, αρκεί να κουμαντάρω εγώ την ομάδα μου, μόνο τότε θα μπορέσω να λειτουργήσω σωστά, μόνο τότε θα είμαι… Ελεύθερος».

Το μοντέλο της Ζάλγκιρις εδώ και χρόνια είναι εφάμιλλο ομάδων του ΝΒΑ, όσον αφορά την εσωτερική και εξωτερική οργάνωση, τις εγκαταστάσεις και πολλά άλλα…

Και λέγοντας και λίγα πράγματα για ελευθερία… Πόσο ελεύθερος ήταν ο Πεδουλάκης να κάνει το δικό του στο Παναθηναϊκό ή ο Σφαιρόπουλος στον Ολυμπιακό ή ακόμη και ο Μπαρτζώκας;

Οι φαινομενικά αμυντικοί προπονητές Πεδουλάκης και Σφαιρόπουλος παίζουν εντυπωσιακά στις καινούργιες ομάδες τους και στις δύο άκρες του παρκέ… Βλέποντας τον κόουτς Σφαιρόπουλο να μην κόβει τον επιθετικό πλουραλισμό, να μην στερεί την ελευθερία στους Αμερικανούς που διαθέτει, αλλά αν προσπαθεί να τους μεταδώσει κάτι από τις αρχές του και την αμυντική του προσήλωση, είμαι βέβαιος ότι αυτή η Μακάμπι βρήκε τον άνθρωπο της. Γιατί ο Έλληνας προπονητής δεν ήρθε να αλλάξει όλη τη φιλοσοφία της Μακάμπι, προσαρμόστηκε αμέσως στο επιθετικά προσανατολισμένο ρόστερ των Ισραηλινών, προσπαθώντας όμως να τους κάνει να παίξουν άμυνα… Πραγματικά απέναντι στην Φενέρμπαχτσε δεν θυμάμαι ποτέ την Μακάμπι να θέλει να παίξει άμυνα με τέτοια προσήλωση και ένα ολόκληρο κοινό να «σηκώνεται» στο πόδι για χάρη της ομάδας. Ο επίσης «αμυντικός» προπονητής ή όπως αλλιώς τον βαφτίσαμε Αργύρης Πεδουλάκης βάζει αισίως 80 πόντους ανά παιχνίδι. Η ομάδα του βασικά…

Απλά θέλω να σας δώσω να καταλάβετε ότι και οι δύο αυτοί προπονητές προσαρμόστηκαν βάσει το μπάτζετ το οποίο είχαν και τις επιλογές που είχαν στη διάθεση τους… Δηλαδή αν μπορούσε ο Πεδουλάκης να έχει στο Παναθηναϊκό το Σέρχι Ροντρίγκες θα ήταν πάνω από το κεφάλι του να του φωνάζει «άμυνα-άμυνα» ή ο Σφαιρόπουλος στο Τεόντοσιτς το ίδιο πράγμα;

Πρέπει να στηρίξουμε τα δικά μας παιδιά… Γιατί η αλλοίωση της πολιτισμικής μας κληρονομίας… Η αλλοίωση της Ελλάδας βρίσκεται σε μια πολύ λεπτή γραμμή που δεν αφορά μόνο τα μπάσκετ… Άλλα και ο αθλητισμός δείχνει έμπρακτα τους χειρισμούς των Ελλήνων απέναντι σε «εμάς» και τους «ξένους»…

Click to comment

Leave a Reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

Like us on Facebook !

Blogs

More in BLOGS